Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αντιμέτωπη με  τη μεγάλη πρόκληση

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ προχωράει στην 6^η Συνδιάσκεψή της σε εκρηκτικές συνθήκες διεθνώς και στην Ελλάδα. Ο Λένιν στις αρχές του 20ου αιώνα όταν ανέλυε τον ιμπεριαλισμό δεν μιλούσε μόνο για «εποχή πολέμων» αλλά για εποχή «πολέμων και επαναστάσεων». Ζούμε σε μια τέτοια εποχή.

Συστημική κρίση και ριζοσπαστικοποίηση

Το σύστημα σε παγκόσμιο επίπεδο δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει την κρίση του. Το υπόβαθρο γι’ αυτό είναι η αδυναμία να ανακάμψει επαρκώς από τη μεγάλη ύφεση του 2008/9. Αντί για «κανονικότητα» βλέπουμε την όξυνση των ανταγωνισμών και των πολεμικών εξοπλισμών, την επιτάχυνση της περιβαλλοντικής καταστροφής, την κρίση των θεσμών και των κομμάτων των αρχουσών τάξεων, την ακροδεξιά και τους φασίστες να σηκώνουν κεφάλι.

Όμως, δεν αρκεί αυτή η διαπίστωση για να εκτιμήσουμε σωστά τις συνθήκες στις οποίες πρέπει να παρέμβουμε. Δίπλα στις εικόνες της καταστροφής, των αντεργατικών επιθέσεων και των πολέμων, υπάρχει η εικόνα των μεγάλων αγώνων και κινημάτων. Το παγκόσμιο κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, για παράδειγμα, έχει γονιμοποιήσει και ριζοσπαστικοποιήσει τους αγώνες από τα λιμάνια της Ιταλίας και της Ελλάδας μέχρι τους δρόμους της Μινεάπολις και της Νέας Υόρκης, θυμίζοντας το κίνημα ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ. Τα εκατομμύρια των διαδηλωτών σε όλες τις ΗΠΑ ξαναπιάνουν το νήμα από το κίνημα Black Lives Matter αλλά και από το #metoo.

Ο ελληνικός καπιταλισμός δεν αποτελεί εξαίρεση. Δεν είναι μόνο τα οικονομικά αδιέξοδα που δεν μπορούν να κρυφτούν από τους ισχυρισμούς της κυβέρνησης της ΝΔ για ανάπτυξη και ευημερία. Πλέον και η πολιτική της κρίση δεν μπορεί να σκεπαστεί από τις αναλύσεις για την ακλόνητη ηγεμονία που της έδωσε το «41τακατό», αναλύσεις που είχαν κυριαρχήσει και στη ρεφορμιστική Αριστερά.

Πρόκειται για μια κυβέρνηση που επιπλέει μόνο χάρη στα σωσίβια που της ρίχνει η πιο δεξιά «δημοκρατική προοδευτική» αντιπολίτευση, κι όχι μόνο αυτή, δηλαδή ο χώρος του ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ. Αυτή η ετοιμόρροπη κυβέρνηση χρειάστηκε να στηριχτεί στο ΚΚΕ για να απαλλαγεί από το κίνημα των αγροτικών μπλόκων.

Οι δημοσιογραφικού επιπέδου αναλύσεις για τις περίφημες «διεργασίες στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό» χάνουν από τα μάτια τους την πραγματική αιτία για την κρίση και το βάλτωμα της αντιπολίτευσης. Οι ηγεσίες της επιμένουν στην πορεία προς τα δεξιά με τη δικαιολογία ότι δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά γιατί «η κοινωνία έχει συντηρητικοποιηθεί». Αυτό ισχύει και για το ΚΚΕ που προβάλλει ως η μόνη αριστερή αντιπολίτευση: είναι ο κύριος πομπός των θεωριών περί «αρνητικών συσχετισμών» που στην πράξη μεταφράζονται σε πάτημα του φρένου σε κάθε αγώνα. Όμως, αυτή η επιμονή έρχεται σε αντίθεση με την κίνηση της εργατικής τάξης και της νεολαίας που παλεύει, καθορίζει εξελίξεις, και ταυτόχρονα μπαίνει σε μια διαδικασία συνολικής αμφισβήτησης των προτεραιοτήτων του κέρδους και σε κόντρα με την καταπίεση.

Πολιτικά αυτό σημαίνει ότι βρισκόμαστε σε μια στιγμή όπου χιλιάδες αγωνίστριες και αγωνιστές της Αριστεράς, μεγάλα τμήματα της ριζοσπαστικοποιημένης νεολαίας αναζητούν ιδέες και δράση για να φτάσουν οι αγώνες μας να είναι νικηφόροι.

Ο απολογισμός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ γεννήθηκε το 2009-10 σε ανάλογες συνθήκες. Κανονικά, οι εμπειρίες που έχουν συσσωρεύσει τα πιο πρωτοπόρα και μαχητικά τμήματα της εργατικής τάξης όλα αυτά τα χρόνια θα έπρεπε να λειτουργήσουν σαν ώθηση για να ξεδιπλώσει τις πρωτοβουλίες της ώστε να παίξει τον ρόλο της ατμομηχανής των αγώνων και του σημείου αναφοράς της ριζοσπαστικοποίησης που διαμορφώνεται. Ωστόσο είναι φανερό ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν έχει παίξει αυτόν τον ρόλο, ιδιαίτερα τα τρία χρόνια που έχουν περάσει από την προηγούμενη συνδιάσκεψή μας. Όχι μόνο αυτό, αλλά έχει μπει η ίδια σε μια κατάσταση παράλυσης.

Εξηγήσεις που δίνονται, όπως ότι φταίνε οι διαφωνίες ή οι «αποκλίνουσες» εκτιμήσεις και πρακτικές των οργανώσεων που συμμετέχουν σε αυτήν, είναι επιφανειακές. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ιδρύθηκε σαν μέτωπο, όχι κόμμα, και είχε τις καλύτερες στιγμές της παρά τις «αποκλίνουσες» εκτιμήσεις και πρακτικές που ήταν έντονες στο εσωτερικό της και στο παρελθόν.

Μια σειρά μάχες τα τελευταία χρόνια έδειχναν και δείχνουν τις δυνατότητες να παίξει η αντικαπιταλιστική Αριστερά ξανά ρόλο συσπείρωσης ενός πλατιού δυναμικού αγώνα και αμφισβήτησης. Όμως, τέτοιες ευκαιρίες δεν αξιοποιήθηκαν από την πλειοψηφία που διαμορφώθηκε στην προηγούμενη συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (Γενάρης 2023) στην κατεύθυνση του ανοίγματος της ίδιας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε όλον αυτόν τον κόσμο. Το δυναμικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ποτέ δεν κλήθηκε να συζητήσει τη συγκυρία όπως διαμορφώθηκε μετά τις εκλογές του 2023, να εξοπλιστεί με επιχειρήματα και πρωτοβουλίες δράσης.

Ο λόγος που δεν αξιοποιήθηκαν οι ευκαιρίες είναι η ιδιόμορφη προσαρμογή  στις πιέσεις της ηττοπάθειας περί παντοδυναμίας της ΝΔ.

Στο εργατικό κίνημα υποτιμήθηκαν και έμειναν αναξιοποίητες οι σοβαρές επιτυχίες μας στις μάχες των εργαζόμενων στα δημόσια νοσοκομεία οι οποίες είχαν την αντανάκλασή τους και στις εκλογικές επιτυχίες σε μια σειρά συνδικάτα. Η εμπειρία των σ. του Συντονιστικού και του Ενωτικού Κινήματος για την Ανατροπή θα μπορούσαν να είναι έμπνευση και δημιουργικός οδηγός ώστε οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να οργανώσουν την παρέμβασή τους στο εργατικό κίνημα.

Δεν έγιναν αυτά τα βήματα, η τάση είναι στην αντίθετη κατεύθυνση. Η πρωτοβουλία για κήρυξη απεργίας για τον προϋπολογισμό έφτασε να κερδίσει την πλειοψηφία στο συνέδριο της ΑΔΕΔΥ (αναγκάζοντας και το ΚΚΕ να υπερψηφίσει τελευταία στιγμή).  Όμως, στις 16 Δεκέμβρη, στην απεργιακή  συγκέντρωση στο Σύνταγμα που υλοποιούσε την απόφαση που κερδίσαμε, δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ επέλεξαν να απέχουν με τη μορφή «ανεξάρτητης» συγκέντρωσης. Στο συνέδριο του ΕΚΑ η επίμονη άρνηση των συνεργασιών οδήγησε στην απώλεια της εκπροσώπησής μας μετά από 16 χρόνια.

Στο αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό κίνημα βλέπουμε μια σειρά από αντίστοιχες κινήσεις. Το που μπορεί να φτάσει αυτή η σεκταριστική λογική το διαπιστώσαμε ανάγλυφα στις 17 Γενάρη στην επέτειο της δολοφονίας του Σ. Λουκμάν.  Σε μια κρίσιμη συγκυρία για τις μάχες του αντιρατσιστικού-αντιφασιστικού κινήματος, τμήματα της ΚομΑπ επέλεξαν να δώσουν κάλυψη στα κομμάτια της αναρχίας που επιτέθηκαν στην Πακιστανική Κοινότητα και βανδάλισαν με χυδαία συνθήματα αριστερό βιβλιοπωλείο μελών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Παρόμοια εικόνα και στα πανεπιστήμια. Αντί για ενωτικές πρωτοβουλίες με στόχο την υπέρβαση της κρίσης των ΕΑΑΚ εμφανίζεται επιμονή στον κατακερματισμό. Οι καταστροφικές επιλογές της ΑΡΑΣ στα πανεπιστήμια δεν αντιμετωπίζονται με καταγγελίες και περιχαράκωση που το μόνο που καταφέρνουν είναι να αφήνουν ακάλυπτο το ριζοσπαστικό δυναμικό της φοιτητικής νεολαίας.

Τί να κάνουμε

Η 6^η Συνδιάσκεψη πρέπει να σημάνει ριζική στροφή για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να αναπτύξει ενωτικά, με όλον τον κόσμο που παλεύει και αναζητάει, χωρίς περιχαρακώσεις, τις πρωτοβουλίες της και ταυτόχρονα να τις κάνει αιχμηρές πολιτικά.

Αυτή η στροφή θα κάνει πραγματικά ορατή και ελκτική την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και θα αναζωογονήσει και τις εσωτερικές της λειτουργίες που έχουν απονεκρωθεί. Ανοίγοντας τις πύλες της σε όλο αυτό το δυναμικό που διαμορφώνεται από τις εξελίξεις, τις μάχες, και τις πολιτικές εμπειρίες που αποκομίζει. Τις πολιτικές αιχμές αυτής της στροφής τις έχουν διαμορφώσει η ίδια η εργατική τάξη και η νεολαία με τους αγώνες και τα προχωρήματα στις ιδέες της.

• Μπαίνουμε μπροστά στην πάλη για την ανατροπή της κυβέρνησης της ΝΔ με τη δύναμη του «πεζοδρομίου», της απεργίας, της διαδήλωσης. Η μετατροπή της μαζικής οργής σε οργανωμένο κίνημα στους χώρους δουλειάς είναι το κλειδί για ένα εργατικό κίνημα που θα επιβάλλει τα δίκια του απέναντι στον κάθε επίδοξο διαχειριστή του συστήματος.
• Οργανώνουμε τη συνέχεια του κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, κόντρα στα «ειρηνευτικά σχέδια» του Τραμπ και των συμμάχων του, για τη διακοπή των οικονομικών πολιτικών και άλλων σχέσεων με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ. Για μια Παλαιστίνη λεύτερη από τον Ιορδάνη μέχρι Μεσόγειο. Η απεργία της 10 Οκτώβρη δείχνει τον δρόμο που μπορούμε να βαδίσουμε.
• Μπαίνουμε μπροστά στους εργατικούς αγώνες ενάντια στη λιτότητα, τις απολύσεις, την ακρίβεια. Για την κλιμάκωση των απεργιών που θα επιβάλλουν πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς, ΣΣΕ. Θα απλώσουν τον συνδικαλισμό πετώντας στο καλάθι των αχρήστων το «13ωρο» και όλα τα αντεργατικά τερατουργήματα που φέρνουν εργοδοτικά εγκλήματα όπως αυτό της «Βιολάντα» στα Τρίκαλα ή τα «ατυχήματα» στα κάτεργα του Λάτση στο Ελληνικό.
• Απέναντι στις ιδιωτικοποιήσεις που δολοφονούν από τα Τέμπη μέχρι τα νοσοκομεία, παλεύουμε για κρατικοποιήσεις όλων των επιχειρήσεων που έχουν ιδιωτικοποιηθεί και την επέκτασή τους στις τράπεζες, σε όλους τους τομείς που έχουν να κάνουν με τις ανάγκες μας.
• Χωρίς αποζημίωση για τα αφεντικά και με εργατικό έλεγχο. Οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία που κράτησαν όρθια τη δημόσια υγεία ξέρουν πολύ καλύτερα τις ανάγκες από κάθε μάνατζερ και δοτό του Γεωργιάδη. Το ίδιο οι σιδηροδρομικοί που προειδοποιούσαν για τις καταστροφικές συνέπειες της ιδιωτικοποίησης των σιδηροδρόμων.
• Αυτό σημαίνει σύγκρουση ανυπακοή και ρήξη με την Ε.Ε της «απελευθέρωσης των αγορών», των εξοπλισμών και του μιλιταρισμού, του ρατσισμού. Αυτό το αντιδημοκρατικό επιτελείο των καπιταλιστικών επιθέσεων δεν μεταρρυθμίζεται.
• Συνδέουμε αυτές τις μάχες με την πάλη ενάντια στην κλιμάκωση των εξοπλισμών, ενάντια στο ΝΑΤΟ, ενάντια στον αντιδραστικό ανταγωνισμό για τις ΑΟΖ. Για ένα δυνατό εργατικό κίνημα που απαιτεί και επιβάλλει Λεφτά για την Παιδεία, την Υγεία, τους μισθούς, τις ανάγκες μας και όχι για φρεγάτες και αεροπλάνα.  
• Συγκρουόμαστε με τις ρατσιστικές εκστρατείες της κυρίαρχης τάξης που σκοπό έχουν να διαιρέσουν και να αποδυναμώσουν όλη την εργατική τάξη. Η κυβέρνηση της ΝΔ έχει βαμμένα τα χέρια της στο αίμα όχι μόνο στα Τέμπη αλλά και στην Πύλο και στη Χίο. Παλεύουμε για σύνορα ανοιχτά για την προσφυγιά, νομιμοποίηση όλων των μεταναστών/τριών. Όταν στις ΗΠΑ ολόκληρες πόλεις παίρνουν στο κυνήγι τα τάγματα της ICE, τα τάγματα εφόδου του Τραμπ, οι δυνατότητες για να τσακίσουμε τις ρατσιστικές επιθέσεις της ΝΔ που ρίχνει νερό στον μύλο της ακροδεξιάς και των φασιστών, είναι ακόμα μεγαλύτερες.
• Ενάντια στις σεξιστικές επιθέσεις της άρχουσας τάξης και της κυβέρνησης κάνουμε την πάλη για την απελευθέρωση των γυναικών, των ΛΟΑΤΚΙ υπόθεση όλου του εργατικού κινήματος, της νεολαίας, των συνδικάτων. Οι γυναίκες της Παλαιστίνης είναι στην πρώτη γραμμή της αντίστασης. Τα κινήματα των γυναικών παίζουν καθοριστικό ρόλο στις ΗΠΑ στη μάχη απέναντι στον Τραμπ. Η μάχη είναι κοινή και διεθνής απέναντι στον καπιταλισμό που αναπαράγει τον σεξισμό.

Πώς να το κάνουμε

Αυτές οι αιχμές αναδεικνύουν αιτήματα που είναι «μεταβατικά». Δηλαδή αιτήματα βασισμένα στις πολιτικές και αγωνιστικές εμπειρίες της εργατικής τάξης που δίνουν στην αντικαπιταλιστική Αριστερά τη δυνατότητα να συνδέσει την πάλη γι’ αυτά με την προοπτική της συνολικής ανατροπής του καπιταλισμού.

Όμως, για να πάρει σάρκα και οστά αυτή η προοπτική, για να μπορέσουν τέτοιες αιχμές να κάνουν ένα πρόγραμμα πραγματικά «μεταβατικό», χρειάζεται να μετατρέπονται σε πρωτοβουλίες που θα κινητοποιούν ένα δυναμικό πολύ ευρύτερο απ’ τη στενή επιρροή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Χρειάζεται να γίνουν κίνητρα για άνοιγμα, όχι για περιχαράκωση στη λογική του «εμείς οι μόνοι συνεπείς».

Το μεταβατικό πρόγραμμα και τα αιτήματά του χρειάζονται την τακτική του Ενιαίου Μετώπου για να προχωρήσει στην πράξη. Δηλαδή πρωτοβουλίες δράσης που δεν θα φοβούνται να βάζουν πίεση σε ηγεσίες ή τμήματα ηγεσιών της Αριστεράς και των συνδικάτων με κριτήριο πάντα το δυνάμωμα της οργάνωσης «από τα κάτω». Ο Λένιν στην εποχή του είχε συμπυκνώσει αυτή την πολιτική παρέμβαση στην φράση «χτυπάμε μαζί, βαδίζουμε χωριστά». Ή όπως εξηγούσε ο Τρότσκι στην Κομμουνιστική Διεθνή:

«Οι ρεφορμιστές τρέμουν τις επαναστατικές δυνατότητες του μαζικού κινήματος. Το αγαπημένο τους πεδίο είναι το κοινοβουλευτικό βήμα, το γραφείο του συνδικάτου, οι επιτροπές μεσολάβησης, οι υπουργικοί προθάλαμοι. Εμείς, αντίθετα, πέρα από όλα τα άλλα, ενδιαφερόμαστε να σύρουμε τους ρεφορμιστές έξω από τα άσυλά τους και να τους βάλουμε δίπλα μας μπροστά στα μάτια των αγωνιζόμενων μαζών. Με τη σωστή τακτική μόνο κερδισμένοι θα βγούμε».

Είναι επείγον για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να κάνει μια αποφασιστική στροφή και να κινηθεί σε αυτή την κατεύθυνση. Όποτε κινηθήκαμε ενωτικά και πρωτοβουλιακά καλώντας τον κόσμο να ενωθεί στα αιτήματα αιχμής βρήκαμε ανταπόκριση. Δικιά μας ήταν η εκστρατεία που οδήγησε τη Χρυσή Αυγή στη φυλακή. Με δικές μας δράσεις βγήκε η απόφαση παραπομπής του αρχηγού του Λιμενικού για το έγκλημα της Πύλου. Αντίστοιχα στα νοσοκομεία, οι σύντροφοι μας δώσανε μάχες ώστε ο Γεωργιάδης, κάθε φορά που τον κράζει ο κόσμος, τρέχει να πει ότι φταίει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Πρέπει να ανοιχτούμε στον κόσμο και να τον καλέσουμε να ανταποκριθούμε μαζί στη νέα φάση της ριζοσπαστικοποίησης των «από κάτω» και της κρίσης των «από πάνω». Και χρειάζεται να οργανώσουμε αυτή την κοινή «ανταπόκριση»,

Οι δυνατότητες είναι μεγάλες, αλλά για να γίνουν πραγματικότητα χρειάζεται η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να αλλάξει ρότα.

Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (ΣΕΚ)