Πρωτοβουλία για μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ Αντικαπιταλιστική και Επαναστατική

Πρόταση τροπολογίας στις θέσεις σχετικά με τον απολογισμό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Για έναν ουσιαστικό απολογισμό, για μια ουσιαστική υπέρβαση

H 6η Συνδιάσκεψη βρίσκει την ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε χειρότερη οργανωτική κατάσταση, όχι τόσο όσον αφορά τον αριθμό των μελών της, όσο τη διαίρεσή της στη δράση. Οι παρεμβάσεις της χαρακτηρίζονται από έλλειψη στοιχειώδους ενότητας, η οποία συχνά πλέον δεν επιδιώκεται, ούτε συζητείται καν. Η κανονικότητα των χωριστών πανό, συγκεντρώσεων, πρωτοβουλιών (απεργίες, αντιρατσιστικό/μεταναστευτικό) έχει παγιωθεί σε τέτοιο βαθμό, που δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι περισσότερες φορές εμφανιζόμαστε χώρια παρά ενωμένοι.

Την ίδια στιγμή, η εσωτερική λειτουργία και ζωή του μετώπου έχει παραλύσει. Οι τοπικές και κλαδικές δεν συνεδριάζουν παρά μόνο ενόψει των εκλογών και της συνδιάσκεψης, που σημαίνει ότι δεν υπάρχει καμία πολιτική ζύμωση στη βάση και καμία δράση και πρωτοβουλία σε τοπικό επίπεδο γειτονιάς, πόλης ή εργασιακού χώρου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα αφενός την αδυναμία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να προσελκύσει ως τέτοια νέα μέλη, τα οποία στρατολογούνται αποκλειστικά μέσω των οργανώσεών της και αφετέρου την απουσία λογοδοσίας των ανώτερων οργάνων στο σύνολο των μελών της. Η οργανωτική παράλυση όμως φτάνει μέχρι και την κορυφή. Το ΠΣΟ έχει συνεδριάσει μόλις τρεις φορές από την προηγούμενη συνδιάσκεψη, με τις συνεδριάσεις του να ανακοινώνονται τελευταία στιγμή, και αν, με μειωμένη ζωντανή συμμετοχή (πολλοί/ές σύντροφοι/σσες επιλέγουν να παρακολουθήσουν διαδικτυακά, γεγονός που αποδυναμώνει τη διαδικασία) και σε γενικές γραμμές με μια εικόνα βεβιασμένης, ρουτινιάρικης, fast track διαδικασίας. Αλλά και η ΚΣΕ, που τα προηγούμενα χρόνια λειτουργούσε τακτικά με ζωντανή και σημαντική ζύμωση και αντιπαράθεση, έχει σε μεγάλο βαθμό ατονήσει και λειτουργεί διεκπεραιωτικά. Οι αποφάσεις και οι τοποθετήσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στα φλέγοντα τρέχοντα ζητήματα, αν και έγκαιρες και εύστοχες ως επί το πλείστον, αδυνατούν να γίνουν κτήμα του συνόλου των μελών και πόσο μάλλον να αποτελέσουν αντικείμενο εξώστρεφης παρέμβασης και απεύθυνσης.

Παρά τις σημαντικές αδυναμίες της, ωστόσο, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ εξακολουθεί να είναι παρούσα και αυτό είναι ένα γεγονός που δεν μπορεί να παραβλεφθεί. Η 6η Συνδιάσκεψη βρίσκει την ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε μια κατάσταση που επιβεβαιώνει ότι εξακολουθεί να αποτελεί σημείο αναφοράς της ανεξάρτητης αντικαπιταλιστικής αριστεράς σε πανελλαδικό επίπεδο με αναγνωρισιμότητα και επιρροή που ξεπερνάει συντριπτικά το άθροισμα των οργανώσεών της. Τα μέλη της εξακολουθούν να είναι πρωτοπόρα στους αγώνες και να αναγνωρίζονται στους εργασιακούς χώρους, στις γειτονιές, στις διάφορες πρωτοβουλίες και μέτωπα ως το πιο συνειδητό και ριζοσπαστικό κομμάτι αγωνιστών και αγωνιστριών. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελεί πάντα σημείο αναφοράς με σημαντικό αποτύπωμα στις οργανώσεις βάσης του εργατικού κινήματος και των καταπιεσμένων. Σε πλατιά στρώματα της εργατικής τάξης και των κινημάτων, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι συνυφασμένη με τη μαχητική υπεράσπιση ριζοσπαστικών θέσεων και πρακτικών, το αγωνιστικό πνεύμα, την ανεξαρτησία από τη εργοδοσία και το κράτος, την ταξική ηθική. Και αυτό οφείλεται στο ότι όλα τα χρόνια της λειτουργίας της, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, παρά τις κατά καιρούς συγχύσεις και αντιφάσεις, στάθηκε μακριά από οποιαδήποτε θεσμική ενσωμάτωση και τα διάφορα κοινοβουλευτικά σχέδια, ενώ τοποθετήθηκε πάντα καθαρά ενάντια στα σχέδια των αριστερών κυβερνήσεων παλιότερα, και πιο πρόσφατα σε λογικές λαϊκού μετώπου, αντιδεξιάς συσπείρωσης κλπ, όπως επιβεβαιώνεται ξανά στο σχέδιο θέσεων της 6ης Συνδιάσκεψης.

Όσον αφορά τις πολιτικές θέσεις, η 6η Συνδιάσκεψη βρίσκει την ΑΝΤΑΡΣΥΑ πιο ομοιογενή όσον αφορά την ανάγνωση της συγκυρίας, τα συμπεράσματα και τα πολιτικά καθήκοντα και αυτό αποτυπώνεται επίσης στο σχέδιο θέσεων. Τέλος, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ εμφανίζεται στην 6η Συνδιάσκεψη πολιτικά πιο ώριμη, με σημαντικές προγραμματικές κατακτήσεις, οι οποίες προήλθαν από την εμπειρία στους αγώνες, αλλά και την εσωτερική διαπάλη και τα αναγκαία, όσο και δύσκολα, ξεκαθαρίσματα.

Βαθύς και ουσιαστικός απολογισμός για να πάμε μπροστά

H 6η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ οφείλει να επιβεβαιώσει ότι η συγκρότηση του ανεξάρτητου αντικαπιταλιστικού πόλου παραμένει θεμελιώδης επιδίωξη και κορμός της τακτικής μας στην παρούσα περίοδο. Είναι ξεκάθαρό ότι ένας ζωντανός και ριζικά ανανεωμένος αντικαπιταλιστικός πόλος, όμως, δεν μπορεί παρά να βασιστεί στη μέχρι τώρα εμπειρία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η οποία στα κρίσιμα διλήμματα όλων των προηγούμενων περιόδων κινήθηκε σταθερά στη σωστή κατεύθυνση. Αυτή η επισήμανση, όμως, δεν πρέπει να αποκρύπτει το γεγονός ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει απογοητεύσει εκατοντάδες αγωνιστές και αγωνίστριες και αδυνατεί να προσελκύσει άλλους και άλλες με συγκροτημένο τρόπο και σε μαζικό βαθμό. Αυτή την κατάσταση πρέπει να δει κατάματα η 6η Συνδιάσκεψη, προκειμένου να τη διορθώσει και να την αναστρέψει. Ως εκ τούτου, το βασικό θέμα συζήτησης σε αυτή θα πρέπει να είναι ένας ειλικρινής απολογισμός και μια σωστή κατανόηση τόσο των δυνατοτήτων όσο και των αδυναμιών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, και ιστορικά αλλά και στο σήμερα.

Έτσι, είναι αναγκαίο να εκτιμήσουμε ότι όλα τα τελευταία χρόνια σπαταλήθηκε πολύς χρόνος και ενέργεια σε μια αδιέξοδη τακτική διαρκούς κατάθεσης πολιτικών προτάσεων σε ευρύτερες δυνάμεις, που έχουν διαφορετικά στρατηγικά σχέδια. Η αέναη ανακύκλωση της ιδέας ότι, αν βρεθεί η κατάλληλη φόρμουλα και διατύπωση, θα μπορέσουμε να προσελκύσουμε δυνάμεις με άλλο προσανατολισμό ήταν χρονοβόρα και ψυχοφθόρα, μας προκάλεσε μεγάλη εσωστρέφεια και δεν είχε κανένα απολύτως μετρήσιμο θετικό αποτέλεσμα. Το σχέδιο προσέλκυσης δυνάμεων ρεφορμιστικού, κεντρίστικου ή ενδιάμεσου χαρακτήρα, με βάση έναν ιδανικό χειρισμό, ήταν απλώς μια φαντασίωση.

O τωρινός πολιτικός προσανατολισμός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για ένα αντικαπιταλιστικό μέτωπο είναι σίγουρα προς τη σωστή κατεύθυνση και επίσης πιο ρεαλιστικός. Ωστόσο, η ανάγνωση της παρούσας κατάστασης του εργατικού κινήματος και της κίνησης της συνείδησης των εργαζομένων είναι αναγκαία για να γίνει το πολιτικό σχέδιο του μετώπου πιο συγκεκριμένο. Από τη μεριά των δύο μεγαλύτερων οργανώσεων, η αναγκαιότητα του αντικαπιταλιστικού μετώπου εδράζεται είτε στην υπόθεση της ριζοσπαστικοποίησης ενδιάμεσων και ταλαντευόμενων οργανώσεων, καθώς έρχονται αντιμέτωπες με τα πολιτικά τους όρια, είτε στην αναμονή της αποδέσμευσης μιας μάζας αγωνιστών και αγωνιστριών και μεγάλων τμημάτων της ριζοσπαστικοποιημένης νεολαίας από τη ρεφορμιστική Αριστερά. Οι φόρμουλες αυτές είναι ελαφρώς παρωχημένες, καθώς το δυναμικό ενός μελλοντικού μαζικότερου αντικαπιταλιστικού και επαναστατικού πόλου σήμερα, στην πλειοψηφία του, δεν είναι προσδεδεμένο σε άλλες ηγεσίες, τουλάχιστον όχι οργανικά και σταθερά, ώστε να απεγκλωβιστεί είτε με διεμβολιστικές προτάσεις συνεργασίας, είτε με καταγγελίες, ανάλογα με τη μεθοδολογική προτίμηση του καθενός. Αυτή ίσως ήταν η κατάσταση σε μια προηγούμενη φάση, τώρα όμως είμαστε ένα βήμα πιο μπροστά. Παρά τις δυσκολίες και τις ήττες, φεύγει το μούδιασμα από τις χαμένες προσδοκίες και ανεβαίνει η συνείδηση ξανά. Δεν πρέπει να ξοδευτεί αυτή η ευκαιρία και να εγκλωβιστεί ξανά σε χρεοκοπημένα πολιτικά σχέδια. Ο ευρύτερος αντικαπιταλιστικός πόλος είναι αναγκαίος και δυνατός, ωστόσο δεν υπάρχουν έτοιμες δυνάμεις για αυτό: πρέπει να προκύψουν από γεγονότα και πρωτοβουλίες στην ταξική πάλη. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να επικεντρωθεί σε τέτοιες πρωτοβουλίες.

O απολογισμός πρέπει να είναι γενναίος όσον αφορά την αποτυχία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να γίνει ορατή, να επηρεάσει και να καθορίσει πολιτικά τα μεγάλα γεγονότα της προηγούμενης περιόδου, με αποκορύφωμα τα Τέμπη. Παρά την ολόψυχη και καθολική συμμετοχή του δυναμικού της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην πρώτη γραμμή, με τα πανό του χώρου στο κέντρο των εξελίξεων, το ίδιο το μέτωπο δεν μπόρεσε να διοργανώσει ούτε μια συνέντευξη τύπου, πόσο μάλλον να δημιουργήσει μια συσπείρωση δυνάμεων γύρω από αιτήματα όπως η ανατροπή της κυβέρνησης και η απαλλοτρίωση και κρατικοποίηση των μεταφορών, κάτω από εργατικό έλεγχο, για την πολιτικοποίηση του αγώνα, ή να προκαλέσει τοπικές λαϊκές συνελεύσεις ή επιτροπές, για την αυτοοργάνωση των κινητοποιούμενων μαζών. Η αμηχανία και απογοήτευση για το φαινόμενο Καρυστιανού και τη διαφαινόμενη διαστρέβλωση του χαρακτήρα και του προσανατολισμού του “κινήματος των Τεμπών” δεν έχει να κάνει με το ότι περιμέναμε κάτι διαφορετικό, αλλά με τη συνειδητοποίηση ότι δεν καταφέραμε να κατευθύνουμε τα πράγματα στις παραπάνω κατευθύνσεις, κάτι που άξιζε σίγουρα να το προσπαθήσουμε.

Όσον αφορά τη συμμετοχή σε ευρύτερα πολιτικά και συνδικαλιστικά σχήματα, αξίζει να αναφέρουμε δύο παραδείγματα αποτυχίας κοινού βηματισμού της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Το πρώτο αφορά το κοινό, με άλλες δυνάμεις, εκλογικό κατέβασμα στον Δήμο της Αθήνας, το οποίο ακόμα και τώρα παρουσιάζεται ως η κορωνίδα της σωστής μετωπικής απεύθυνσης. Τα δύο σχήματα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν κατάφεραν καν να τηρήσουν κοινή στάση στον δεύτερο γύρο και η απόφαση της μειοψηφίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για δημόσια στήριξη Δούκα προκάλεσε αμηχανία στο σύνολο των μελών μας, καθώς αποδόθηκε, καλοπροαίρετα ή όχι, στο σύνολο του μετώπου. Τα τρία σχήματα που συναπάρτιζαν το ψηφοδέλτιο, δεν δούλεψαν ποτέ από κοινού μετά τις εκλογές, ούτε καν συζητούσαν στοιχειωδώς μεταξύ τους. Το να χαρακτηριστεί ένα τέτοιο εγχείρημα επιτυχημένο, προδίδει πολύ στρεβλά, εκλογοκεντρικά κριτήρια.