Για ισχυρή ΑΝΤΑΡΣΥΑ και μέτωπο  αντικαπιταλιστικής επαναστατικής αριστεράς απέναντι στην πολεμική εποχή και βαρβαρότητα του ολοκληρωτικού καπιταλισμού

Συμβολή της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης στην 6^η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

1. Είμαστε στην πολεμική εποχή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, και ήδη εξελίσσονται μεγάλες περιφερειακές συγκρούσεις όπως αυτή με την επίθεση των ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν.  Όλες οι χώρες στρέφονται μανιωδώς προς τους πολεμικούς εξοπλισμούς και την πολεμική οικονομία. Πρόκειται για την (αδιέξοδη) διέξοδο αφενός από το τέλμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας, όσο και από την τάση ανατροπής της πρωτοκαθεδρίας των ΗΠΑ.
2. Στον πόλεμο και την πολεμική οικονομία δε χωράνε τα σημερινά υπολείμματα κοινωνικού κράτους, ούτε οι λαϊκές ελευθερίες. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση των ΗΠΑ όπου η ένταση της επιθετικότητας στη διεθνή αρένα συμβαδίζει με τη χρήση του στρατού στο εσωτερικό της χώρας. Ολοένα και περισσότερο η  τάση είναι το περιεχόμενο και η μορφή της αστικής πολιτικής να ταυτίζεται ανοιχτά με τα προτάγματα της επιθετικής, εθνικιστικής, ρατσιστικής, μισαλλόδοξης ακροδεξιάς.
3. Η ΕΕ έχει ήδη  μπει σε μεγάλη  και υπαρξιακή κρίση. Βαδίζει ακόμη πιο γρήγορα από τις ΗΠΑ προς την πολεμική οικονομία (τουλάχιστον 800δις ευρώ θα φτάσει το περιβόητο rearm Europe) που θα αποτελέσει οδοστρωτήρα και για το «ψωμί» και για την «ελευθερία».
4. Η κυβέρνηση της ΝΔ με τη συγκρότηση του αντιδραστικού άξονα Ελλάδας-Κύπρου- Ισραήλ κάτω από την μπαγκέτα των ΗΠΑ, την στήριξη στην σφαγή στην Γάζα, την παραχώρηση της βάσης της Σούδας για τις επιθετικές ενέργειες ενάντια στο Ιράν, με την αποστολή της φρεγάτας και των F-16 στην Κύπρο  και την τοποθέτηση των patriot στην Κάρπαθο, εμπλέκεται άμεσα στον πόλεμο, καθιστώντας την Κρήτη στόχο πιθανών αντιποίνων.
5. Η ευφορία της ελληνικής αστικής τάξης περί ανάκαμψης σκοντάφτει στην επώδυνη πραγματικότητα του λαού που τα βγάζει πέρα ολοένα και πιο δύσκολα. Η εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία ασφυκτιά, σε ένα περιβάλλον όπου οι τράπεζες και οι μεγάλες επιχειρήσεις κάνουν πάρτι, η αδικία γίνεται νόμος και η δικαιοσύνη ανέκδοτο, και τα εγκλήματα των Τεμπών της Πύλου και της Βιολάντα ζητούν ρίχνουν τη βαριά σκιά τους. Πολύ περισσότερο που οι οικονομικές επιπτώσεις του πολέμου ενάντια στο ΙΡΑΝ είναι ήδη υπαρκτές και θα χειροτερεύσουν την οικονομική κατάσταση των λαϊκών στρωμάτων.
6. Η αυξανόμενη λαϊκή δυσαρέσκεια είναι το πραγματικό πεδίο όπου μπορεί να ανθίσει η εργατική πολιτική. Η κυβέρνηση της ΝΔ φθείρεται με ανεπίστρεπτο τρόπο, αλλά αντιπολίτευση που να διεκδικεί μια στοιχειωδώς διαφορετική πολιτική δεν συγκροτείται. Είμαστε στην πρωτοφανή κατάσταση όπου φθείρονται παράλληλα κυβέρνηση και αστική αντιπολίτευση. Υπάρχει πολιτική κρίση και αστάθεια, απονομιμοποίηση της κυβέρνησης και του πολιτικού συστήματος

Ρήξη με τα θεμέλια της αστικής πολιτικής-Για την αντικαπιταλιστική ανατροπή

7. Μπροστά στα καταιγιστικές εξελίξεις , μπροστά στα αδιέξοδα και την πολιτική κρίση  με τις πολύπλευρες ρίζες, ενισχύονται από την μια οι τάσεις αντιδραστικής ανασυγκρότησης του αστικού πολιτικού συστήματος και από την άλλη προκύπτει η αναγκαιότητα αλλά και η δυνατότητα για ένα βαθύ κοινωνικό και πολιτικό ρήγμα, για μια ριζική αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων σε όφελος της εργατικής τάξης και της αριστεράς.
8. Το βασικό ζητούμενο για την εργατική πολιτική σήμερα,  είναι να βγει μαχητικά στο προσκήνιο ένα εργατικό, λαϊκό και διεθνιστικό ρεύμα που θα παλέψει για «ψωμί», δουλειά, ελευθερία, ειρήνη, για την ανατροπή της θανάσιμης προοπτικής πολέμου και καπιταλιστικής βαρβαρότητας, με συνδυασμό αντιπολεμικής, δημοκρατικής και συνολικής αντικαπιταλιστικής πάλης.
9. Το  στοίχημα είναι η ρήξη με την αστική πολιτική, και όχι οι νέες αυταπάτες που οδηγούν σε ανακύκλωση της ήττας. Η κοινωνική και πολιτική λαϊκή δυσαρέσκεια δεν πρέπει να ξοδευτεί ξανά στο ξαναζεσταμμένο πλαίσιο κυβερνητικής «προοδευτικής» λύσης με Τσίπρα, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, Νέα Αριστερά ή σε κάποιο συνδυασμό τους.
10. Το ζητούμενο είναι να ανατραπεί η κυβέρνηση της ΝΔ αλλά και η πολιτική που υπηρετεί, μέσα από ανατρεπτικούς αγώνες. Η αντεπίθεση και συσπείρωση δυνάμεων για την υπεράσπιση των εργατικών συμφερόντων σε ρήξη με τις κεντρικές επιλογές της αστικής πολιτικής που στηρίζεται σε τρείς  αλληλοσυμπληρούμενους πυλώνες:
    
    1. Της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας που ελέγχει ασφυκτικά τα πάντα, από την ενέργεια ως τη διατροφή, την κατοικία μέσω των funds και των πλειστηριασμών, έως  τη γη και τους σπόρους. Οι διεκδικήσεις για δουλειά για όλους/όλες, με όλα τα δικαιώματα, με λιγότερο χρόνο εργασίας, με αποφασιστική αύξηση μισθών και συντάξεων, έχουν ανάγκη για ένα αποφασιστικό πλήγμα στην μεγάλη καπιταλιστική ιδιοκτησία και τα κέρδη. Απέναντι στις ιδιωτικοποιήσεις που δολοφονούν, παλεύουμε για κρατικοποιήσεις των επιχειρήσεων, χωρίς αποζημίωση για τα αφεντικά, με εργατικό έλεγχο.
    2. Της ευρωκρατίας, καθώς οι επιταγές του δημοσιονομικού συμφώνου της Ε.Ε. που πετσοκόβουν μισθούς, κοινωνικές πολιτικές, παιδεία, υγεία και πνίγουν πρόσφυγες στην Μεσόγειο. Οι διεκδικήσεις πρέπει να συνδυάζονται με τους πολιτικούς στόχους για απειθαρχία  στις δεσμεύσεις και ανατροπή του Δημοσιονομικού σφαγείου και των επιταγών της ΕΕ,  ρήξη και έξοδο από την ΕΕ, για μια ισότιμη διεθνιστική ένωση των λαών στην περιοχή μας και την Ευρώπη. 
    3. Της ΝΑΤΟκρατίας. Η ασφυκτική πρόσδεση της ελληνικής αστικής τάξης στις Η.Π.Α., η λογική του πιο «πιστού στρατιώτη» που θα συνδράμει με κάθε δυνατό τρόπο στα επικίνδυνα ιμπεριαλιστικά σχέδια, θέτει σε κίνδυνο τις ζωές μας. Στον αντίποδα, παλεύουμε για λευτεριά στην Παλαιστίνη και διακοπή των οικονομικών πολιτικών και άλλων σχέσεων με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ. Ακύρωση των εξοπλιστικών προγραμμάτων για την «πολεμική οικονομία», διώξιμο των βάσεων και έξοδος από το ΝΑΤΟ
11. Η ανατροπή του αστικού πλαισίου δεν είναι κυρίως θέμα προπαγάνδας ούτε εκλογικών κοινοβουλευτικών συσχετισμών. Η «καρδιά» του αντικαπιταλιστικού προγράμματος πάλης  της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, βρίσκεται στον εξωκοινοβουλευτικό, μαζικό αγώνα με στόχο την ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής. Κρίνεται στην συγκρότηση ανατρεπτικού εργατικού και λαϊκού κινήματος, το οποίο θα τείνει στην προσέγγιση πολιτικών στόχων ανατροπής αλλά και θα  «ενώνεται» με τα υλικά αντικειμενικά συμφέροντα εργατικών και λαϊκών στρωμάτων.
12. Με ποιο όχημα θα κάνουμε αγώνα ανατροπής; Με την ΓΣΕΕ του Παναγόπουλου; O αστικοποιημένος συνδικαλισμός είναι δεμένος με χίλα νήματα με το κράτος και την εργοδοσία και κάνει τα πάντα για να κατακερματίσει και να υπονομεύσει τους αγώνες των εργατών. Απαιτείται στήριξη των πρωτοβουλιών ταξικής ανασυγκρότησης, ενάντια στον υποταγμένο συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.

Ισχυρό και αναπτυσσόμενο μέτωπο ανεξάρτητης αντικαπιταλιστικής αριστεράς

13. Στην σημερινή  εποχή δεν απαντάνε οι ξέπνοες προτάσεις που ζητάνε «κοινωνική ευαισθησία» και «δημοκρατία», όπως αυτές που εκφράζουν ο ΣΥΡΙΖΑ ή η Νέα Αριστερά. Ούτε οι πολιτικές που βλέπουν την ρίζα του προβλήματος και την κατεύθυνση των απαντήσεων όχι στο καπιταλισμό, το κέρδος και την εκμετάλλευση, αλλά στη δήθεν «ανυπαρξία» καπιταλισμού, στην τεχνοφεουδαρχία ζητώντας  στην ουσία έναν πιο δίκαιο, κοινωνικό και «αμεσοδημοκρατικό» καπιταλισμό, όπως διακηρύσσει το ΜΕΡΑ 25.  Δεν αποτελεί απάντηση  η πολιτική του ΚΚΕ, που περιορίζεται σε αποσπασματικούς και ελεγχόμενους οικονομικούς αγώνες, στο πλαίσιο αδιάκοπης εκστρατείας κοινοβουλευτικής ενίσχυσης, χωρίς ανατρεπτικούς πολιτικούς στόχους. Αυτό έδειξε και η στάση του, ενάντια στον στόχο των εθνικοποιήσεων και της καταγγελίας της σύμβασης με την Hellenic Τrain.
14. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θέτει την ανάγκη για μια δυνατή αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική, ανατρεπτική αριστερά, Προτείνουμε συσπείρωση ευρύτερων δυνάμεων με την αναγκαία προγραμματική συμφωνία. Σε ανεξαρτησία από την αστική πολιτική, τα ρεφορμιστικά ρεύματα, τα «λαϊκά» & τα «αντιδεξιά» μέτωπα. Παράλληλα, θεωρούμε αναγκαία την κοινή δράση στους αγώνες με ευρύτερες δυνάμεις, την ανάληψη πολιτικών πρωτοβουλιών πάνω σε κρίσιμα θέματα και συνολικά. Μπροστά στην διαρκώς αυξανόμενη πολεμική απειλή θέλουμε να συμβάλλουμε με αναβαθμισμένο τρόπο στο αντιπολεμικό κίνημα, για ένα κίνημα που θα επιβάλλει την απεμπλοκή μας από τον πόλεμο, το κλείσιμο των βάσεων του θανάτου και την σύγκρουση και έξοδο από το συνδικάτο του πολέμου ΝΑΤΟ και Ε.Ε., με εμπλοκή όλων των μαχόμενων τάσεων της αριστεράς, κινήσεων και ανένταχτων αγωνιστών.

Για την αναβάθμιση και ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

15. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελεί πολιτικό χώρο αναφοράς με  ευρύτερη αναγνώριση. Η κατοχύρωση σε υπαρκτή πολιτική δύναμη στην κοινωνία, το γεγονός  ότι αποτελεί σημείο πολιτικής αναφοράς ενός μαχόμενου, ανατρεπτικού δυναμικού είναι θετική παρακαταθήκη. Απορρίπτουμε μια λογική «στασιμότητας» και επιδιώκουμε ένα νέο βήμα, μια πρόταση συντεταγμένης πορείας για συσπείρωση νέων δυνάμεων στην κατεύθυνση του αντικαπιταλιστικού μετώπου
16. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελεί παράλληλα δύναμη και ελπίδα των ανατρεπτικών τάσεων μέσα στο εργατικό και λαϊκό κίνημα.  Για να ανατραπούν τα θεμέλια της αστικής πολιτικής πρέπει να σηκώσει το ανάστημά του το εργατικό και λαϊκό κίνημα να αναμετρηθεί εδώ και τώρα με την «καρδιά» της κυβερνητικής-καπιταλιστικής επίθεσης. Το φανερώνουν  εικόνες σαν αυτές της Νίκαιας που οι μαχόμενοι υγειονομικοί γελοιοποίησαν τον Άδωνη.  Οι χιλιάδες εκπαιδευτικοί που κόντρα σε όλα, σηκώνουν το γάντι ενάντια στην «αξιολόγηση» δηλαδή την υποταγή των εργαζόμενων και την υποβάθμιση των σχολείων από την κυβερνητική πολιτική. Το μαχόμενο φοιτητικό κίνημα με τη καθοριστική μας συμβολή, στις μάχες ενάντια στην αντιδραστική αναδιάρθρωση και την εμπλοκή των ιδρυμάτων στις πολεμικές έρευνες. Στους αγώνες ενάντια στον ρατσισμό και τον μιλιταρισμό, την εγκληματική ναζιστική Χρυσή Αυγή, την υπεράσπιση των προσφύγων και των μεταναστών. Πραγματικά χωρίς υπερβολή, σε όλα τα μεγάλα σκιρτήματα αγώνων, η παρέμβαση των δυνάμεων που στηρίζει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ προκαλεί την οργή των κυβερνώντων, αλλά  δυναμώνει τη λαϊκή αυτοπεποίθηση
17. Είναι αλήθεια όμως -και στεκόμαστε αυτοκριτικά- ότι τα τελευταία χρόνια η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και συνολικά το κοινωνικό και πολιτικό  αντικαπιταλιστικό ρεύμα, βρίσκονται σε κρίση και υποχώρηση. Στην υποχώρηση του κινήματος και στην χειροτέρευση του πολιτικού συσχετισμού, δεν καταφέραμε να συγκροτήσουμε μαζικό αντικαπιταλιστικό ρεύμα και να απαντήσουμε ολοκληρωμένα και προγραμματικά στην οξύτητα των αντιθέσεων της περιόδου. H πολιτική μας πρόταση παραμένει αδύναμη ως προς την σύνδεσή της με την εργατική εξουσία και την επαναστατική προοπτική. Δεν καταφέρνουμε πάντα να μεταφράζουμε επαρκώς το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα, σε συγκεκριμένο και μάχιμο πολιτικό πρόγραμμα, που να συγκροτεί δυνάμεις μέσα στους καθημερινούς αγώνες.
18. Το προηγούμενο διάστημα αναδείχθηκαν σοβαρές πολιτικές και φυσιογνωμικές διαφορές μεταξύ των οργανώσεών της. Εκφράζονται αποκλίνουσες γραμμές σε σημαντικά ζητήματα, παρά τις συλλογικές αποφάσεις, όπως: Η στάση απέναντι στα ρεφορμιστικά ρεύματα, στο εργατικό κίνημα, αλλά και σε μια σειρά κρίσιμα μέτωπα, όπως το αντιφασιστικό, η στάση στο δεύτερο γύρο των δημοτικών, περιφερειακών εκλογών. Προβληματικές είναι και οι αποκλίνουσες τακτικές στο φοιτητικό κίνημα καθώς και στο αντιρατσιστικό. Συχνά, διαπιστώνεται αδυναμία κοινών πρωτοβουλιών ακόμα και σε θέματα που υπάρχει στρατηγική συμφωνία, όπως το αντιπολεμικό κ.α. Στο εργατικό κίνημα πολύ σημαντική είναι η διαφωνία γύρω από την αναγκαία συμβολή σε μια ανεξάρτητη γραμμή και μορφή συγκρότησης των μαχόμενων ταξικών δυνάμεων, πέρα από τον υποταγμένο συνδικαλισμό και τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, γεγονός που οδηγεί σε διαφορετικούς και αντιπαραθετικούς σχεδιασμούς.
19. Ο τρόπος συγκρότησης και η μη λειτουργία των τοπικών και κλαδικών επιτροπών, οδηγεί σε ένα μοντέλο συγκρότησης «από τα πάνω» που δεν επιτρέπει την πραγματικά πλατιά και δημοκρατική συζήτηση, την υλοποίηση και έλεγχο των αποφάσεων και των οργάνων, ενώ ακυρώνει ουσιαστικά τον ρόλο των μελών της, ειδικά εκείνων που δεν εντάσσονται σε κάποια από τις οργανώσεις που συγκροτούν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
20. Στη νέα περίοδο των μεγαλύτερων απαιτήσεων, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ οφείλει να βελτιώσει τη συνολική πολιτική λειτουργία της και  τη ζωή των Επιτροπών της. Να αναλάβει πρωτοβουλίας στήριξης και ανάπτυξης κοινωνικών και πολιτικών αγώνων με όπλο το αντικαπιταλιστικό της πρόγραμμα. Αλλά και για την ενωτική συσπείρωση του ευρύτερου δυναμικού της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, με αξιοποίηση της ανοιχτής πολιτικής πρότασης αντικαπιταλιστικής συμπόρευσης που έχει ήδη απευθύνει.

Να κάνουμε τις δυνατότητες, δύναμη ανατροπής

Είμαστε σε μια εποχή των άκρων, σε μια εποχή που η αντίδραση και η εξέγερση, η ελπίδα και η απογοήτευση, μπορούν να μεταπηδούν από την μια στην άλλη. Σε μια εποχή που θέλουν να μας την παρουσιάζουν «μαύρη», που μπορεί να είναι αλλά είναι και ταυτόχρονα «κόκκινη»,  καθώς βαθιά μέσα στον λαό, ζει και υπάρχει και η αντίστροφη πολιτική κίνηση προς «τα αριστερά», ριζοσπαστικές αντικαπιταλιστικές τάσεις και επαναστατικές αναζητήσεις. Το βλέπουμε όταν πλημμυρίζουν οι πλατείες με νέους ανθρώπους, για τα Τέμπη. Όταν μόλις πέρσι αυτή την εποχή βιώσαμε την μεγαλύτερη απεργία της μεταπολίτευσης. Το χαιρόμαστε όταν χιλιάδες πλημμυρίζουν την Μινεάπολη και καταδιώκουν τα τάγματα του ICE. Όταν οι πόλεις της Γερμανίας βροντοφωνάζουν ενάντια στην επαναφορά της υποχρεωτικής θητείας. Όταν συνεχίζονται οι διαδηλώσεις για την Παλαιστίνη και ετοιμάζονται νέες αποστολές αλληλεγγύης. Όταν λιμενεργάτες στην Μεσόγειο, απεργούν και δηλώνουν ότι δε φορτώνουν όπλα για τον πόλεμο. Όταν οι κυβερνήσεις πανικόβλητες διαπιστώνουν ότι οι νέοι δεν είναι πρόθυμοι να πολεμήσουν.

Το στοίχημα ωστόσο είναι: η αδυναμία του κεφαλαίου να επιβάλλει την υποταγή και την σιωπή να μετασχηματιστεί και σε πολιτικό σχέδιο ανατροπής. Η ταξική αγανάκτηση να μετατραπεί και σε πολιτική αυτοπεποίθηση για εργατικές  και λαϊκές νίκες. Για να γίνει αυτό χρειάζεται να δυναμώσει το ρεύμα που θα μιλάει ανοιχτά για την ανάγκη μιας άλλης, σύγχρονης εναλλακτικής, διεθνιστικής κομμουνιστικής προοπτικής. Για να φέρουμε στο προσκήνιο την αναγκαιότητα και την δυνατότητα της επαναστατικής αλλαγής αυτού του βάρβαρου κόσμου, της εξουσίας των εργαζόμενων, και μιας σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής κοινωνίας.