Κείμενο συμβολής Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης - νΚΑ στον διάλογο για την 6η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Για ένα ανατρεπτικό φοιτητικό κίνημα – με ισχυρή αντικαπιταλιστική αριστερά.

Μπροστά στην 6^η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ η συζήτηση γύρω από το κίνημα νεολαίας, τις δυνατότητες, τα όρια και εν τέλει την προοπτική του είναι επιτακτική.  Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά άλλωστε, αφού οι ιστορικού χαρακτήρα εξελίξεις της καπιταλιστικής επίθεσης αλλά και των ίδιων των λαϊκών αγώνων αφήνουν ισχυρό αποτύπωμα στις συνειδήσεις των νέων. Η πολεμική προετοιμασία «διαρκείας» και η στροφή στην πολεμική οικονομία μαζί με τις ευρύτερες προεκτάσεις της, διαμορφώνουν ένα ασφυκτικό πλαίσιο για την νέα γενιά με μισθούς που δεν φτάνουν ούτε για τα βασικά και εξανεμίζονται «στην μέση του μήνα», με πετσοκομμένη χρηματοδότηση και ένταση των ταξικών φραγμών σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, με «σκλήρυνση» της στρατιωτικής θητείας και διαρκή ιδεολογική κατήχηση. Σε ποιές ηλικίες απευθυνόταν άλλωστε ο Δένδιας και τα «Ευρωπαιο-στολισμένα φέρετρα» του;  Απο την άλλη, υπάρχει και η δεύτερη όψη, εκείνη  των αγώνων και της αντίστασης, με τις νέες ηλικίες να πρωτοστατούν με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο. Την τριετία που μεσολάβησε απο την προηγούμενη συνδιάσκεψη, το κίνημα νεολαίας αν και σχετικά υποχωρημένο, αποτέλεσε βασικό εκφραστή της αντικυβερνητικής πάλης, παίζοντας ρόλο σε μία σειρά από κρίσιμες μάχες. Ας θυμηθούμε την μάχη διαρκείας στα πανεπιστήμια, την νεολαιίστικη οργή για τα Τέμπη που πλημμύρισε τις πλατείες και τους δρόμους της Ελλάδας αλλά και την πολύπλευρη στήριξη της ηρωικής Παλαιστίνης με το κίνημα αλληλεγγύης να έχει βαθιά επίδραση στις νεότερες ηλικίες.

Το προηγούμενο διάστημα, η κυβέρνηση εξαπέλυσε έναν πραγματικό «οδοστρωτήρα» με την ψήφιση και την εφαρμογή δεκάδων αντιδραστικών διατάξεων που επιχειρούν να αλλάξουν ριζικά τον χαρακτήρα του δημόσιου πανεπιστημίου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της προσπάθειας είναι η ίδρυση και λειτουργία των πρώτων ιδιωτικών πανεπιστημίων, που αποτελεί στρατηγική επιδίωξη του ελληνικού κεφαλαίου εδώ και πολλές δεκαετίες, οδηγώντας στην ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης και την πλήρη εμπορευματοποίηση της γνώσης, όπως επίσης και η εφαρμογή του μέτρου των διαγραφών με το πέταγμα 300.000 φοιτητών/τριών εκτός ΑΕΙ δημιουργώντας στην πράξη πελατεία για τα ιδιωτικά ψευτο-πανεπιστήμια. Όλα αυτά βέβαια δεν θα μπορούσαν παρά να συνοδεύονται απο την αυταρχικοποίηση και την «θεσμική οχύρωση» των πανεπιστημίων. Έτσι όπου δεν αρκούν τα αστυνομικά γκλοπ και τα δακρυγόνα, «αναλαμβάνουν» οι πειθαρχικές διώξεις με τρανταχτό παράδειγμα τις συλλήψεις και τις πειθαρχικές ακροάσεις των φοιτητών του συλλόγου της Αρχιτεκτονικής στο ΕΜΠ.

Η κυβερνητική επέλαση σφραγίστηκε απο την αδυναμία τελικά του κινήματος νεολαίας να στήσει αναχώματα απέναντι σε αυτήν την πολιτική. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση των ΑΕΙ όπου παρά την «αριστερή πρωτιά» στους φοιτητικούς συλλόγους, το φοιτητικό κίνημα βρίσκεται σε φάση υποχώρησης με ορατό τον κίνδυνο «απαξίωσης» του στα μάτια του φοιτητόκοσμου. Έτσι έχουμε την αντιφατική εικόνα όπου απο την μια υπάρχουν ισχυρές κοινωνικές τάσεις αμφισβήτησης και αγώνα όμως απο την άλλη οι βασικές δομές-μορφές συσπείρωσης υποχωρούν και αδυνατούν να γίνουν πεδίο έκφρασης των αγωνιστικών διαθέσεων. Εκτίμηση μας είναι ότι τα όρια με τα οποία βρίσκεται αντιμέτωπο το νεολαιίστικο κίνημα συνολικά σχετίζονται άμεσα με την υποχώρηση του ανατρεπτικού κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος και της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και την «πρωτοκαθεδρία» των δυνάμεων της ΚΝΕ και της ΑΡΑΣ που ούτε μπορούν ούτε θέλουν να συμβάλλουν σε μια διαφορετική πορεία. Αφενός, η ΚΝΕ επιμένει στην άσφαιρη και πολιτικά ακίνδυνη για το σύστημα γραμμή της «υπεύθυνης» αντιπολίτευσης αποφεύγοντας την υιοθέτηση των κρίσιμων και ζωτικής συμμαχίας πολιτικών στόχων (βλ την στάση της στο ζήτημα των ιδιωτικοποιήσεων) και ανατρεπτικών μορφών πάλης. Είναι χαρακτηριστική η απουσία της απο τις σημαντικές μάχες του κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη αλλά και η απουσία οποιουδήποτε σχεδίου αγώνα στα σχολεία και στα ΑΕΙ πέρα απο κάποια εθιμοτυπικά συλλαλητήρια.

Στο ίδιο κάδρο βρίσκεται και η ΑΡΑΣ που ειδικά με την στάση της την φετινή χρονιά απέδειξε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τι έχει να προσφέρει στο φοιτητικό κίνημα: στείρα αντιδεξιά ρητορική και εκφυλισμό. Η βαθύτερη συστημική ενσωμάτωση της πολιτικά πάει χέρι-χέρι με λογικές τραμπουκισμού και εκφυλιστικές πρακτικές ενδοκινηματικής βίας, ενώ τους τελευταίους μήνες όντας απούσα από όλες τις κρίσιμες μάχες του ΦΚ προσπαθεί να επιβάλει την άποψή της δια της βίας, υιοθετώντας μία ρητορική προβοκατορολογίας απέναντι σε όποια αγωνιστική δύναμη διαφωνεί, στοχοποιώντας μάλιστα τις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, τα μέλη της Attack και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι μετά  την εκκένωση της κατάληψης του Φοιτητικού Συλλόγου Αρχιτεκτονικής και τη σύλληψη 15 φοιτητών/τριών (με αρκετά μέλη της  Attack και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ανάμεσα τους) είχαμε την πρωτόγνωρη καταγγελία της  Attack (και των φοιτητικών συλλόγων που μέσα απο γενικές συνελεύσεις υπερψήφισαν το πλαισίο της) απο τις δυνάμεις της ΑΡΑΣ ότι με τις καταλήψεις ανοίγουμε τον δρόμο για την είσοδο της αστυνομίας στα ΑΕΙ(!). Η βαθιά εκφυλιστική και  επικίνδυνη δράση τους αποτελεί βούτυρο στο ψωμί της κυβερνητικής καταστολής (βλ αναθεώρηση του πλαισίου εορτασμού της εξέγερσης του Πολυτεχνείου) , δυσφημίζει την ιστορία της ΕΑΑΚ και της επαναστατικής αριστεράς, αποτελεί εμπόδιο στην ανάπτυξη των αγώνων του φοιτητικού κινήματος και κάθε προσπάθειας ελεύθερης-δημοκρατικής συζήτησης στους φοιτητικούς συλλόγους. Για την αντικαπιταλιστική αριστερά και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι  σαφές πως δεν υπάρχει κανένα περιθώριο συνεργασίας με τις δυνάμεις των ΕΑΑΚ/ΑΡΑΣ παρα μόνο πολιτική απομόνωση τους.

Βαθύτερο καθήκον και τελικά η πιο ουσιαστική συμβολή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της αντικαπιταλιστικής στο κίνημα νεολαίας είναι η ενίσχυση του ανατρεπτικού κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος στη νεολαία, για να αλλάξει ο συσχετισμός υπερ της ανατρεπτικής πολιτικής κόντρα στις «χαμηλές πτήσεις» και την συμβολική διαμαρτυρία.

Στους φοιτητικούς συλλόγους που συνεχίζουν να αποτελούν το πιο μαζικό και συγκροτημένο τμήμα του νεολαιίστικου κινήματος είναι αναγκαία η στήριξη στην Attack και της πρότασή της που επιδιώκει να οικοδομήσει ένα μαζικό κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα εντός των φοιτητικών συλλόγων που θα μπορέσει να επικοινωνήσει και να φέρει «στον αφρό» τις μαχητικές τάσεις που καταπνίγονται υπό το βάρος του γενικού συσχετισμού.

Απέναντι στην ανοιχτή υπονόμευση της ΚΝΕ και των δυνάμεων της ΑΡΑΣ ήταν η  Attack που προσπάθησε να δώσει την μάχη για να ανατραπεί η εφαρμογή των διαγραφών με αγωνιστική-ενωτική πρόταση το φθινόπωρο για συνολικό black out των ΑΕΙ η οποία βρήκε την άρνηση και την στοχοποίηση των υπόλοιπων δυνάμεων. Έθεσε την κατεύθυνση συμπόρευσης των φοιτητικών συλλόγων με τους εργαζομένους στο πανεπιστήμιο και τους διοικητικούς υπαλλήλους ενάντια στις διαγραφές, προχωρώντας σε αποκλεισμούς των γραμματειών των σχολών προκειμένου να μην παραδοθούν οι κατάλογοι με τους διαγραφέντες φοιτητές. Υπερασπίστηκε τα πιο μαχητικά μέσα πάλης του φοιτητικού κινήματος, όπως είναι η κατάληψη, και στοχοποιήθηκε για αυτή της την απόφαση από το κράτος, με την εκκένωση της κατάληψης του Φοιτητικού Συλλόγου Αρχιτεκτονικής και τη σύλληψη 15 φοιτητών/τριών. Κατόρθωσε να μπλοκάρει στην πράξη τις πειθαρχικές διώξεις εις βάρος των συλληφθέντων φοιτητών μέσα από μαζικές κινητοποιήσεις, μπλοκάροντας ουσιαστικά την πρώτη εφαρμογή του αντιδραστικού νόμου για τα σχέδια ασφαλείας. Και τέλος, είναι η δύναμη που πρωτοστατεί στην αντιπολεμική πάλη εντός των σχολών με πρωτοβουλίες όπως το StudentsForGaza, με έμπρακτη ανάδειξη και στοχοποίηση της συνεργασίας του πανεπιστημίου με την πολεμική βιομηχανία, το ΝΑΤΟ και το Ισραήλ προτάσσοντας την γνώση και έρευνα για τις κοινωνικές ανάγκες και όχι για τον πόλεμο.

Η Attack αποτελεί την συλλογικότητα της ανατρεπτικής αντικαπιταλιστικής αριστεράς μέσα στις σχολές, της αριστεράς της συνολικής αντιπαράθεσης με την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και συνολικά την αστική πολιτική. Η αριστερά που θέτει τους όρους για νικηφόρες μάχες με ανατρεπτική γραμμή και πλαίσιο πάλης που δεν «βολεύεται» με τα λιγότερα που έχει να μας τάξει το σύστημα αλλά διεκδικεί και παλεύει στο ύψος των αναγκών της πλατιάς πλειοψηφίας της σπουδάζουσας νεολαίας και των συγκλονιστικών δυνατοτήτων της εποχής μας. Η αριστερά της μαχητικής ανασυγκρότησης των φοιτητικών συλλόγων και της δημοκρατίας των γενικών συνελεύσεων, για να γίνουν πάλι οι ΦΣ χώροι πολιτικής συζήτησης και αγωνιστικής διεκδίκησης και δράσης. Η αριστερά που παλεύει για ένα νέο ανασυγκροτημένο φοιτητικό κίνημα ικανού να συγκρουστεί με την πολιτική του κεφαλαίου στην παιδεία και να νικήσει!

Το παράδειγμα της  Attack όχι απλά δεν είναι «σεχταριστική» αναδίπλωση αλλά αντίθετα αποτελεί μια πραγματικά ελπιδοφόρα ενωτική προσπάθεια που μέσα σε δύσκολες πολιτικά συνθήκες επιδιώκει και διαμορφώνει τους όρους για νέα ανώτερη ενότητα και ηγεμονία της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στα πλαίσια ενός πλατιού ανατρεπτικού ρεύματος στις σχολές και ενός νέου ΦΚ. Οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ οφείλουν να στηρίξουν ενιαία την  Attack για να γυρίσουν σελίδα οι φοιτητικοί και νεολαιίστικοι αγώνες, για να ανοίξει άλλος δρόμος.