Το κείμενο που ακολουθεί είναι το Σχέδιο Απόφασης που καταθέσαν προς ψήφιση στην 6^η Συνδιάσκεψη συντρόφισσες/οι από το ΣΕΚ και ανένταχτες/οι, υπογραμμίζοντας την ανάγκη να προχωρήσει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πιο θαρρετά και οργανωμένα, με όπλο το αντικαπιταλιστικό μεταβατικό πρόγραμμα και την ταχτική του ενιαίου μετώπου. Για να συμβάλει στο δυνάμωμα του εργατικού κινήματος που θα ανατρέψει τη μισητή κυβέρνηση της ΝΔ και να συνεχίσει για τη συνολική ανατροπή του συστήματος της φτώχειας, του πολέμου, του ρατσισμού, του σεξισμού και της περιβαλλοντικής καταστροφής. Για να γίνει σημείο αναφοράς και συσπείρωσης όλου του κόσμου της Αριστεράς που αναζητάει εναλλακτική πέρα απ’ τα όρια της ρεφορμιστικής στρατηγικής και των ηγεσιών που συνεχίζουν να πηγαίνουν προς τα δεξιά.

Για μια ενωτική και δυνατή ΑΝΤΑΡΣΥΑ!

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

1. Ζούμε σε μια περίοδο εκρηκτική στην οποία φανερώνονται ταυτόχρονα η κρίση και η καταστροφική βαρβαρότητα του καπιταλισμού αλλά και η δύναμη κι ο ριζοσπαστισμός της εργατικής τάξης και της νεολαίας. Η εκτίμηση του Λένιν για τον ιμπεριαλισμό ως «εποχή πολέμων και επαναστάσεων» γίνεται ακόμα πιο επίκαιρη. 

Η κυβέρνηση της ΝΔ είναι απομονωμένη περισσότερο από ποτέ κι ετοιμόρροπη. Τα κόμματα της «δημοκρατικής αντιπολίτευσης» και της ρεφορμιστικής Αριστεράς είναι κι αυτά σε κρίση επειδή εξακολουθούν να πηγαίνουν προς τα δεξιά ενώ τα πιο πρωτοπόρα και μαχητικά κομμάτια της εργατικής τάξης και της νεολαίας παλεύουν και αναζητούν εναλλακτική στ’ αριστερά. Σε αυτές τις συνθήκες η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπαίνει μπροστά για να οργανώσει την κοινή δράση με όλο αυτό το δυναμικό και να το κερδίσει στην προοπτική της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού.

Α. Η ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

2. Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο Ιράν συμπυκνώνει και τα δυο αυτά στοιχεία, της βαρβαρότητας και της ριζοσπαστικοποίησης. Ο Τραμπ, ο Νετανιάχου κι από δίπλα οι πιστοί σύμμαχοί τους όπως ο Μητσοτάκης απλώνουν το φριχτό έγκλημα του γενοκτονικού τους πολέμου στη Γάζα στις μαθήτριες της Μινάμπ στους εργάτες χαλυβουργίας στην Αχβάζ του Ιράν. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός θέλει να ελέγξει τη Μ. Ανατολή για να στείλει ένα μήνυμα ισχύος σε εχθρούς (Κίνα) και «φίλους» (Ε.Ε). 

Έναν μήνα μετά την έναρξη του πολέμου, ΗΠΑ και Ισραήλ βρίσκονται στριμωγμένοι στη γωνία. Η εκτίμηση για μια σύντομη νίκη που θα φέρει το «σοκ και δέος» της συντριπτικής υπεροπλίας τους έχει διαψευσθεί απλώνοντας την αποσταθεροποίηση σε όλο το σύστημα συμμαχιών του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. 

Βρίσκονται αντιμέτωποι με τον εφιάλτη της αποσταθεροποίησης μιας παγκόσμιας οικονομίας που έτσι κι αλλιώς αγκομαχούσε, κουβαλώντας τα βάρη και της κερδοσκοπίας στα χρηματιστήρια και των γιγάντιων εξοπλιστικών προγραμμάτων. Κάθε κλιμάκωση των επιθέσεων κατά του Ιράν μεταφράζεται σε άνοδο της τιμής του πετρελαίου και πτώση των μετοχών στα χρηματιστήρια. Και κάθε κρίση πανικού στις χρηματαγορές μεγαλώνει τον κίνδυνο να σκάσουν οι φούσκες της κερδοσκοπίας και να βυθιστεί η παγκόσμια οικονομία σε μια νέα κρίση χρέους όπως το 2008. 

Έχουν περάσει σχεδόν είκοσι χρόνια από τότε και καμιά «ανάκαμψη» δεν έχει καταφέρει να σβήσει αυτήν την απειλή. Αντίθετα, δίπλα στις υπερχρεωμένες χώρες της «περιφέρειας» που τότε τις έλεγαν υποτιμητικά PIGs (Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ελλάδα), τώρα κινδυνεύει η Γαλλία, η Ιταλία, οι ίδιες οι ΗΠΑ, η καρδιά του παγκόσμιου καπιταλισμού και του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Για τον ελληνικό καπιταλισμό, μια τέτοια προοπτική είναι εφιαλτική.

Όμως, αυτή η εικόνα μένει μισή χωρίς τον ρόλο που παίζει η δικιά μας πλευρά στην όξυνση της μακρόσυρτης συστημικής κρίσης. Τα συλλαλητήρια της 28 Μάρτη στις ΗΠΑ, στην Ελλάδα και σε όλον τον κόσμο τον αναδεικνύουν. Τα εκατομμύρια που βγήκαν στους δρόμους των αμερικάνικων πόλεων θυμίζουν έντονα το κίνημα ενάντια στον πόλεμο στο Βιετνάμ.

Το ίδιο οργισμένο μείγμα τροφοδοτείται από την πάλη ενάντια στον ρατσισμό, ενάντια στις επιθέσεις στις γυναίκες και τα ΛΟΑΤΚΙ. Το κίνημα που κυνήγησε τα τάγματα εφόδου της ICE στη Μινεάπολις, πάει πολύ πιο πέρα από τις απόπειρες των Δημοκρατικών να το αξιοποιήσουν εκλογικά και να το περιορίσουν πολιτικά. Κι αν στη δεκαετία του ‘60 το κίνημα πήρε χρόνια να αποκτήσει μαζικές διαστάσεις, τώρα βάζει άμεσα την προοπτική Γενικής Απεργίας στις ΗΠΑ για την Πρωτομαγιά. 

3. Σε τέτοιες συνθήκες οξύνεται η πολιτική κρίση και εδώ. Η κυβέρνηση της ΝΔ ποντάρισε ότι η σύμπλευση με το ρεύμα του «τραμπισμού» θα αποπροσανατολίσει τη μαζική οργή που την πολιορκεί καθώς βυθίζεται στα σκάνδαλά και τα εγκλήματά της. Διαψεύστηκε και σε αυτό, όπως διαψεύδονται κι οι επίδοξοι μιμητές του Τραμπ στην Ευρώπη. Ο σεισμός της μεγαλύτερης Γενικής Απεργίας στη ζωντανή μνήμη για το έγκλημα των ιδιωτικοποιήσεων στα Τέμπη τον περσινό Φλεβάρη δεν ήταν μια αστραπή στο σκοτάδι των «αρνητικών συσχετισμών».

Το έδειξαν το μεγάλο κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη  που έφτασε σε απεργίες τον Οκτώβρη και τον Φλεβάρη, τα φετινά αγροτικά μπλόκα, οι απεργοί των νοσοκομείων που κυνηγάνε τον Γεωργιάδη, τα απεργιακά συλλαλητήρια για την επέτειο του εγκλήματος των Τεμπών, οι χιλιάδες που διαδήλωσαν στις 8 Μάρτη, στις 28 Μάρτη.

4. Ταυτόχρονα, όμως, η κρίση έχει αποκτήσει μεγάλες διαστάσεις και στα κόμματα της Αριστεράς. Ο Τσίπρας εμφανίζεται σαν ο πόλος που διεκδικεί να συμμαζέψει τα θραύσματα του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΕ.ΑΡ πότε μιλώντας για τον «πατριωτισμό των επιχειρηματιών» πότε για «αναπτυξιακό σοκ». Δεν καλύπτει τις αναζητήσεις ενός ολόκληρου κόσμου που έδωσε αγώνες, έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, απογοητεύτηκε από τους συμβιβασμούς του, εξοργίστηκε από την κατάντια φαινομένων τύπου Κασσελάκη και συνεχίζει να παλεύει και να αναζητάει.

Το ΚΚΕ προβάλει τον εαυτό του σαν τη μόνη συγκροτημένη αντιπολίτευση στα αριστερά με τις επιτυχίες του στα συνδικάτα. Όμως, είναι ο κύριος πομπός των θεωριών των λεγόμενων «αρνητικών συσχετισμών»  που στην πράξη σημαίνει ότι σε κάθε κρίσιμη καμπή γίνεται  κήρυκας της «οικονομίας δυνάμεων» και φρένο στην κλιμάκωση των αγώνων, κινηματικά και πολιτικά. Το ΜΕΡΑ25 μοιράζεται τα αδιέξοδα μιας στρατηγικής που μοναδική πυξίδα έχει την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Επιδιώκει οπορτουνιστικές συμμαχίες, χτες με τη ΛΑΕ-ΑΡΑΣ, τώρα με άλλα κομμάτια της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς.

Κανένα κόμμα και κομμάτι της ρεφορμιστικής Αριστεράς δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις πολιτικές αναζητήσεις και τις μαχητικές διαθέσεις των εργαζόμενων και της νεολαίας που αναζητάνε προοπτική ρήξης με το σύστημα και νίκης για τους αγώνες τους. Όλες οι ρεφορμιστικές ηγεσίες είναι πίσω και δεξιά από τον κόσμο που δίνει τις μάχες. Αυτός ο κόσμος δεν είναι απλά «ευκαιριακοί ψηφοφόροι» που άγονται και φέρονται. Είναι χιλιάδες αγωνίστριες και αγωνιστές της Αριστεράς, μεγάλα τμήματα της ριζοσπαστικοποιημένης νεολαίας, αποδεσμεύονται από τη ρεφορμιστική Αριστερά και αναζητούν ιδέες και δράση για να φτάσουν οι αγώνες μας να είναι νικηφόροι.

Β. ΑΝΤΑΡΣΥΑ: ΑΙΧΜΗΡΑ ΚΑΙ ΑΝΟΙΧΤΑ

5. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βρίσκεται μπροστά στην πρόκληση να γίνει πόλος συσπείρωσης όλου αυτού του δυναμικού που πάει πολύ πέρα από τα μέλη και την άμεση επιρροή της. Η 6^η Συνδιάσκεψή της είναι η αφετηρία της ανασυγκρότησης και της αναγκαίας στροφής στη παρέμβασή της για να ανταποκριθεί θετικά σε αυτή την πρόκληση.

Το επόμενο διάστημα αναπτύσσουμε ενωτικά, με όλον τον κόσμο που παλεύει και αναζητάει πρωτοβουλίες, και ταυτόχρονα τις κάνουμε αιχμηρές πολιτικά.

6. Προβάλλουμε και δουλεύουμε μέσα στους αγώνες ένα αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα μεταβατικών αιτημάτων που συνδέουν τις αιχμές που έχουν αναδείξει οι αγώνες, συνδέουν τις εμπειρίες και τις ιδέες των πιο προχωρημένων και μαχητικών τμημάτων της εργατικής τάξης και της νεολαίας με την προοπτική της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού. 

Μπαίνουμε μπροστά στην πάλη για την ανατροπή της κυβέρνησης της ΝΔ με τη δύναμη της απεργίας και της διαδήλωσης. Η μετατροπή της μαζικής οργής σε οργανωμένο κίνημα στους χώρους δουλειάς είναι το κλειδί για ένα εργατικό κίνημα που θα επιβάλλει τα δίκια του.

• Μπαίνουμε μπροστά στους εργατικούς αγώνες ενάντια στη λιτότητα, τις απολύσεις, την ακρίβεια. Για την κλιμάκωση των απεργιών που θα επιβάλλουν πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς, ΣΣΕ. Θα απλώσουν τον συνδικαλισμό πετώντας στο καλάθι των αχρήστων το «13ωρο» και όλα τα αντεργατικά τερατουργήματα που φέρνουν εργοδοτικά εγκλήματα όπως αυτό της «Βιολάντα» στα Τρίκαλα ή τα «ατυχήματα» στα κάτεργα του Λάτση στο Ελληνικό.
• Δυναμώνουμε και κλιμακώνουμε το αντιπολεμικό κίνημα που λέει Όχι στον Πόλεμο, κάτω τα χέρια από το Ιράν, καμιά ελληνική συμμετοχή, να κλείσουν οι βάσεις, έξω το ΝΑΤΟ,  Λευτεριά στην Παλαιστίνη από τον Ιορδάνη μέχρι τη Μεσόγειο.  Συνδέουμε τον αντιπολεμικό αγώνα με τους εργατικούς αγώνες ενάντια στη λιτότητα, τις απολύσεις και την ακρίβεια. 
• Είμαστε ενάντια στον αντιδραστικό ανταγωνισμό για τις ΑΟΖ. Ένα δυνατό εργατικό κίνημα που απαιτεί και επιβάλλει Λεφτά για την Παιδεία, την Υγεία, τους μισθούς, τις ανάγκες μας και όχι για φρεγάτες και αεροπλάνα, είναι εγγύηση και για την ειρήνη και για την προστασία του περιβάλλοντος από τις καταστροφικές εξορύξεις.
• Η απάντηση στα εγκλήματα και τα σκάνδαλα των ιδιωτικοποιήσεων είναι η πάλη για κρατικοποιήσεις με εργατικό έλεγχο. Παλεύουμε για την επιστροφή στο δημόσιο όλων των επιχειρήσεων που έχουν ιδιωτικοποιηθεί και την επέκτασή της στις τράπεζες, σε όλους τους τομείς που έχουν να κάνουν με τις ανάγκες μας.
• Αυτό σημαίνει ρήξη με την ΕΕ της «απελευθέρωσης των αγορών», των εξοπλισμών και του μιλιταρισμού, του ρατσισμού. Αυτό το αντιδημοκρατικό επιτελείο των καπιταλιστικών επιθέσεων δεν μεταρρυθμίζεται.
• Συγκρουόμαστε με τις ρατσιστικές εκστρατείες της κυρίαρχης τάξης, φράζουμε τον δρόμο στην ακροδεξιά και τους φασίστες και διεκδικούμε ανοιχτά σύνορα και νομιμοποίηση όλων των μεταναστών.
• Κάνουμε την πάλη για την απελευθέρωση των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ υπόθεση όλου του εργατικού κινήματος, η μάχη είναι κοινή και διεθνής, ενάντια στην τάξη των Επστάϊν.

7. Το μεταβατικό πρόγραμμα και οι αιχμές του παίρνουν σάρκα και οστά όταν απευθύνονται και κινητοποιούν το πιο πλατύ δυναμικό.

Αυτό σημαίνει ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παίρνει πολιτικές πρωτοβουλίες για δράση που όσο ξεδιπλώνονται και προχωράνε θα βάζουν πίεση σε ηγεσίες ή τμήματα ηγεσιών της Αριστεράς και των συνδικάτων με κριτήριο πάντα το δυνάμωμα της οργάνωσης «από τα κάτω». Πατώντας στην επαναστατική παράδοση του ««χτυπάμε μαζί, βαδίζουμε χωριστά» του Λένιν και του Ενιαίου Μετώπου της Κομιντέρν, κάνουμε αυτές τις πρωτοβουλίες συγκεκριμένες:

Στο εργατικό κίνημα για να συσπειρώσουμε δυνάμεις στην προοπτική της κλιμάκωσης των απεργιών, κόντρα στην παραλυτική στάση των κεντρικών συνδικαλιστικών ηγεσιών, στο δυνάμωμα των συνδικάτων. Πρωτοβουλίες όπως αυτές που οδήγησαν στην απεργιακή κινητοποίηση για την Παλαιστίνη στις 10 Οκτώβρη,  στην απόφαση του συνεδρίου της ΑΔΕΔΥ για απεργία ενάντια στον προϋπολογισμό τον Δεκέμβρη, θα πρέπει όχι μόνο να πολλαπλασιαστούν αλλά και να απλωθούν σε χώρους και κλάδους του ιδιωτικού τομέα.

Με αντίστοιχο τρόπο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ λειτουργεί ως δύναμη ενότητας και ριζοσπαστικοποίησης στο αντιρατσιστικό, στο αντιφασιστικό και στο αντιπολεμικό κίνημα

Στο φοιτητικό κίνημα οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ παίρνουν πρωτοβουλίες για να συσπειρώσουν στην ενωτική δράση όλο το δυναμικό φοιτητριών/ών που θέλουν να δώσουν τη μάχη για δημόσια και δωρεάν Παιδεία, μαζί με τη μάχη για την Παλαιστίνη κι ενάντια στον πόλεμο, ενάντια στον ρατσισμό, τον σεξισμό και την τρανσφοβία. Κομμάτι αυτής της διαδικασίας είναι η προσπάθεια για θετική υπέρβαση της πολυδιάσπασης της ΕΑΑΚ, για ενιαία σχήματα στις σχολές που θα συζητάνε και θα δρουν συλλογικά και δημοκρατικά, πέρα και ενάντια σε κάθε λογική υποκατάστασης, βίαιης επιβολής όπως αυτή της προβοκατόρικης επίθεσης της 15 Νοέμβρη στο Πολυτεχνείο.

8. Αυτές οι πρωτοβουλίες είναι το οξυγόνο για την αναζωογόνηση της συλλογικής λειτουργίας του μετώπου μας σε όλα τα επίπεδα. Από τις τοπικές και κλαδικές επιτροπές μέχρι τα κεντρικά του όργανα. Έτσι θα δημιουργηθεί ο χώρος (κι ο χρόνος) για να μπορέσει όλος αυτός ο κόσμος που παλεύει και αναζητάει ιδέες και οργάνωση για σύγκρουση με το σύστημα να θεωρεί την ΑΝΤΑΡΣΥΑ δική του υπόθεση.