• Παρ, 07/06/2013 - 11:21
Απλή αναλογική και ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. [του Κώστα Παπαδάκη]

Το ζήτημα του τρόπου εκλογής των οργάνων της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. άρχισε ήδη να συζητείται και έξω από τα εσωτερικά όρια της συνδιάσκεψης. Είναι επιβεβλημένη συνεπώς μία σαφής τοποθέτηση από όλους.

Ουδείς διαφωνεί ότι το οργανωτικό ζήτημα είναι γενικά δευτερεύον γενικά σε σχέση με το πολιτικό. Αν μάλιστα το θέμα τίθεται από τη σκοπιά του «οπαδού» ή του απλά συνεργαζόμενου με την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α., ίσως είναι και αδιάφορο, αρκεί να μην μεταβάλλεται η στην πολιτική της γραμμή ώστε να διαταράσσεται η συναίνεσή του. Αισθάνομαι ότι πολλοί μου δείχνουν – όχι μόνο σε μένα -  αυτήν την πόρτα, αλλά για την ώρα δεν σκοπεύω να την περάσω.

Ετσι, από τη σκοπιά του μέλους της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α., το οργανωτικό στις εσωτερικές μας σχέσεις είναι εξίσου σημαντικό με το πολιτικό, ενόψει του ότι οι πολιτικές αποφάσεις λόγω της αοριστίας τους και της συνεχούς μεταβολής των πολιτικών συγκυριών είναι δυνατό να μείνουν ανεφάρμοστες, ενώ τα οργανωτικά μέτρα είναι τα μόνα τα οποία εφαρμόζονται και διαμορφώνουν στην πράξη όρους και κανόνες λειτουργίας της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. Ιδίως για όσους δεν έχουν την τύχη να είναι δύο φορές μέλη της «ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.» των μελών, δηλαδή τους ανένταχτους. Δεν εννοώ τους συνεργαζόμενους «ανένταχτους».

Η 2η συνδιάσκεψη ανέδειξε τα ακόλουθα :

 

1.  Η ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΟΥ ΣΥΝΕΧΙΣΤΗΚΕ

Η σκόπιμη υποβάθμιση του χρόνου συζήτησης και του επιπέδου της υπήρξε, δυστυχώς, αντίστοιχη αν όχι και χειρότερη του χρόνου προετοιμασίας που δόθηκε από τη στιγμή που βγήκε το κείμενο για το οργανωτικό, 20-5-2013, μέχρι την καταληκτική ημερομηνία συνελεύσεων μία βδομάδα πριν τη συνδιάσκεψη, 25-5-2013.

Το γεγονός ότι ο χρόνος συζήτησης που δόθηκε ήταν ελάχιστος, σε συνδυασμό με την αοριστία του κειμένου και την έλλειψη οποιασδήποτε αυτοκριτικής της απελθούσας Κεντρικής Συντονιστικής Επιτροπής για τις πράξεις και τις παραλείψεις της, υπήρξε μία άποψη που, παρότι διατυπώθηκε τόσο προφορικά όσο και γραπτά, μόνο από τον γράφοντα συνάντησε πολύ μεγάλη απήχηση ανάμεσα σε οργανωμένα και ανένταχτα μέλη της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

 Αυτό αυτό φαίνεται από τη στάση τους κατά την ψηφοφορία επί της πρότασής μου για καταψήφιση επί της αρχής του κειμένου, την οποία στήριξε – χωρίς καμμία προσυνεννόηση και οργάνωση - ένα σημαντικό ποσοστό του ακροατηρίου, όχι βεβαίως πλειοψηφικό αλλά αρκετά αξιόλογο ώστε να πρέπει να οδηγήσει σε προβληματισμό τα μέλη της νέας Κ.Σ.Ε. και της Π.Σ.Ε. όσον αφορά τη στάση τους απέναντι στο σώμα.

 

2. Η ΠΑΡΑΤΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ

 

Η συνέχεια της διαδικασίας και η τελική ψηφοφορία δυστυχώς όχι απλώς επιβεβαίωσαν τους φόβους που είχα εκφράσει με το κείμενό μου «Στα Όρια» (24-5-2013), αλλά ξεπέρασαν και την πιο απαισιόδοξη πρόβλεψή μου, καθώς είδαμε τον πολιτικό κυνισμό και την πολιτική υποκρισία να αναμετρώνται στο όνομα της απλής αναλογικής και ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.των μελών αντίστοιχα.

Για άλλη μια φορά θα πω ότι :

Α) Η παραταξιοποίηση

Είναι απαράδεκτο για όσους αναφέρονται στην ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. των μελών και καταφέρονται εναντίον της ομοσπονδιοποίησής της να ζητούν η ψηφοφορία για την εκλογή των οργάνων να γίνεται με ψηφοδέλτια, σαν να πρόκειται για ένα σωματείο στο οποίο συμμετέχουν διαφορετικές παρατάξεις, γιατί είναι προφανές ότι κάτι τέτοιο όχι μόνο επισφραγίζει τυπικά μία προϋπάρχουσα διαίρεση που απορρέει από το μετωπικό χαρακτήρα της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. σε διάφορες συνιστώσες, αλλά και την ενισχύει ουσιαστικά, υποχρεώνοντας στην πράξη τον καθένα να συνταχθεί σε κάποιο ψηφοδέλτιο ως υποψήφιος ή ως ψηφοφόρος. Ανασυντάσσει τις συνιστώσες και παρέχει κίνητρο στον καθένα να ιδρύσει η να ενταχθεί, αντί να τις αποδυναμώνει ενισχύοντας τους δεσμούς συντροφικότητας μεταξύ μας.

Η παραταξιοποίηση μπορεί να εμπεριέχει υπό όρους την απλή αναλογική.

 Αλλά απλή αναλογική δεν σημαίνει κατ ανάγκη παραταξιοποίηση.

Η πρότασή τους εμπεριείχε πράγματι την απλή αναλογική, αλλά έθετε ως προαπαιτούμενο για την εφαρμογή της την θέσπιση της παραταξιοποίησης μέσα στην «ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. των μελών». Και όπως ήταν φυσικό φάνηκε κυνική και λειτούργησε αποκρουστικά για όσους ανένταχτους πιστεύουν ακόμα σε αυτήν, ενώ απετέλεσε πρώτης τάξεως άλλοθι για την άλλη τάση ώστε να μην ενοχληθεί το πλειοψηφικό σύστημα με το οποίο τελικά έγινε η εκλογή.

Σπάνια έχω συναντήσει ατυχέστερους πολιτικούς χειρισμούς από τον συγκεκριμένο.

Β) Η υποκρισία

Είναι απαράδεκτο σε όσους και στην 1η και στη 2η συνδιάσκεψη είχαν ήδη διαμορφώσει ήδη από πριν στην πράξη εκλογικές συμμαχίες και παρατάξεις, μηχανισμούς κυκλικής σταυροδοσίας, πριμοδοτήσεις υποψηφίων και εκλογή συνέδρων στην προσπάθεια της ενίσχυσης των συσχετισμών τους να αρνούνται την απλή αναλογική στο όνομα της μη παραταξιοποίησης και να επιμένουν μεν ορθά σε ενιαίο ψηφοδέλτιο εκλογής, χωρίς όμως μείωση των αριθμών σταυρών προτίμησης που έχει δυνατότητα να θέτει κάθε ψηφοφόρος.

Πρόκειται για προσποίηση και πολιτική υποκρισία.

Ηταν συνεπώς ψευδές το δίλημμα και για αυτό ψήφισα λευκό.

 

3. ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΠΛΗ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗ

 

 Για πολλοστή φορά, απλή αναλογική σε ενιαίο ψηφοδέλτιο σημαίνει μονοσταυρία και τίποτα παραπάνω. Κάθε σταυρός παραπάνω αποτελεί και ένα βήμα γεωμετρικής προόδου από την απλή αναλογική στο πλειοψηφικό.

Η αρχή «ένα μέλος, μία ψήφος» δεν διαφοροποιεί την απλή αναλογική από το πλειοψηφικό σύστημα, αφού σε κάθε εκλογικό σύστημα κάθε ψηφοφόρος ψηφίζει μία φορά. Όταν όμως αυτός ο ψηφοφόρος τη μία φορά που ψηφίζει έχει τη δυνατότητα να ψηφίζει δύο, τρεις, τέσσερις, πέντε κ.ο.κ. υποψήφιους, όσο περισσότερους υποψήφιους ψηφίζει τόσο περισσότερο αυξάνει το μέτρο της εκλογής τους.

Όπως δηλαδή απλή αναλογική στις βουλευτικές εκλογές σημαίνει ότι η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α., ακόμα και με το 0,33% του Ιουνίου 2012 εξέλεγε έναν βουλευτή (με το 1,2% του Μαίου 2012 εξέλεγε τέσσερις),

Όπως στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές 2010, με ποσοστά που δεν ξεπέρασαν το 2% η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. (χωρίς καν απλή αναλογική) εξέλεξε 7 περιφερειακούς και 13 δημοτικούς συμβούλους,

Έτσι ακριβώς,  απλή αναλογική στη 2η συνδιάσκεψη σημαίνει :

α) Οτι ένας υποψήφιος για την Π.Σ.Ε., που αριθμεί 101 μέλη επί αριθμού 1.016 συνέδρων, μπορεί να εκλεγεί με 13 ψήφους

β) και ότι ένας υποψήφιος για τις 15 εκλόγιμες θέσεις της 23μελούς κεντρικής συντονιστικής επιτροπής επί 1.016 συνέδρων είναι δυνατό να εκλεγεί με 68 ψήφους.

 

4. ΤΙ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΠΛΗ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗ

 

Στην ψηφοφορία που επακολούθησε όμως :

α) Για μεν την εκλογή στην Π.Σ.Ε. το μέτρο ανέβηκε στις 124 ψήφους, αφού οι ψηφοφόροι είχαν τη δυνατότητα να σταυρώνουν έως και 20 στους 78 υποψήφιους,

β) Για δε την εκλογή στην Κ.Σ.Ε. το μέτρο έφτασε τις 171 ψήφους, αφού οι ψηφοφόροι είχαν τη δυνατότητα να σταυρώνουν έως και 4 στους 15 υποψήφιους.

Το ίδιο το γεγονός, άλλωστε, ότι για 15 εκλόγιμες θέσεις μελών της κεντρικής συντονιστικής επιτροπής υπήρξαν μόνο 17 υποψηφιότητες μαρτυρά του λόγου μου το αληθές για το στημένο του παιχνιδιού και την αδυναμία εκλογής οποιουδήποτε δεν είχε την πριμοδότηση ενός από τους τρεις μηχανισμούς που συμμετείχαν στη διαδικασία της εκλογής:

Περιττό να πώ ότι εάν οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές 2010 είχαν διεξαχθεί με τέτοιο σύστημα όχι η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α., αλλά ίσως ούτε και το Κ.Κ.Ε. η ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχαν εκλέξει συμβούλους.

Νοιώθουμε συνεπείς όταν άλλα λέμε έξω και άλλα κάνουμε στο εσωτερικό μας ;

 

5. ΜΕΧΡΙ  ΚΑΙ ΒΟΝUS ΣΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΑΤΑΝΟΜΗ

 

Σαν να μην έφτανε αυτό, κάθε μία από τις παραπάνω συνιστώσες (Ν.Α.Ρ., Σ.Ε.Κ. και ΑΡ.ΑΝ.) πήρε (ξανά) ως δώρο άλλη μία ex officio έδρα στην Κ.Σ.Ε.

Ένα μέτρο δηλαδή που θεσπίστηκε για να εξασφαλιστεί η εκπροσώπηση των μικρών συνιστωσών στην Κ.Σ.Ε. επειδή αδυνατούν να εκλέξουν εκπρόσωπο (ΑΡ.Α.Σ., ΑΡ.ΙΣ, Ε.Κ.Κ.Ε., Ο.Κ.Δ.Ε. – Σπ, ΚΟΜ.ΑΝ.) διευρύνεται με την επιπλέον παροχή μιάς έδρας (bonus) και στις συνιστώσες που δεν την έχουν ανάγκη διότι  ήδη εκπροσωπούνται. Αχόρταγες οι «μεγάλες» συνιστώσες !

Εχουμε δηλαδή και δεύτερη κατανομή, όπου το 1/3 των εκλόγιμων θέσεων δίνεται χωρίς εκλογή.

Δεν άκουσα ποτέ καμμία κριτική για αυτό, ούτε και από όσους εκφώνησαν πύρινους λόγους υπέρ απλής αναλογικής στη συνδιάσκεψη και γενικά.

Οπότε, ο τελικός συσχετισμός στην Κ.Σ.Ε. διαμορφώνεται ως εξής :

α) Ν.Α.Ρ. - Σ  : 4 + 1+ 2 + 1 = 8 έδρες.

β) Σ.Ε.Κ. -  Σ  : 3 + 1 + 1 = 5 έδρες.

γ) ΑΡ.ΑΝ. – Σ :  3 + 1 + 1 = 5 έδρες.

δ) ΑΡ.Α.Σ. :  1 έδρα

ε) ΑΡ.ΙΣ, 1 έδρα

στ) Ε.Κ.Κ.Ε., 1 έδρα

ζ) Ο.Κ.Δ.Ε. – Σπ, 1 έδρα

η) ΚΟΜ.ΑΝ. 1 έδρα

6. ΟΙ ΑΝΕΝΤΑΧΤΟΙ ΜΑΣ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ

 

Η επισφράγιση της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. των μηχανισμών δυστυχώς προωθήθηκε αφάνταστα από τη 2η συνδιάσκεψη, με τη συμμετοχή και τη συνενοχή όλων σχεδόν των συνιστωσών, γιατί καμία από αυτές δεν έδωσε πραγματική μάχη για την απλή αναλογική, αλλά όλες συνέταξαν τα επιχειρήματά τους με άξονα την προστασία και την ενίσχυση των δυνάμεων του δικού τους μηχανισμού.

Και είναι απογοητευτικό μέλη της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. που αυτοπροσδιορίζονται ως ανένταχτοι να αναγκάζονται να προσκολλώνται σε πολιτικούς χορηγούς, προκειμένου να εκλέγονται στα οποιαδήποτε όργανα.

Ας μου επιτραπεί, ιδίως τώρα που η συνδιάσκεψη τελείωσε, να ασκήσω, εξαντλώντας κάθε ηπιότητα,  αυτήν την κριτική :

Το έκαναν κάποιοι  στην προηγούμενη συνδιάσκεψη. Εκλέχθηκαν σύνεδροι ως ανένταχτοι και επέστρεψαν ως εκλεγέντες Ν.Α.Ρ. – Σ ή ΑΡ.ΑΝ. - Σ.

Στη διάρκεια της θητείας τους στην απερχόμενη Κ.Σ.Ε. δεν παρουσίασαν κανένα απολογισμό ο οποίος να διαψεύδει την προσκόλλησή τους στους μηχανισμούς, την ανεξαρτητοποίησή τους και την πολιτική τους λειτουργία κόντρα στους μηχανισμούς και τα βέτο που σκιαγραφούσαν αόριστα στα διακηρυκτικά τους κείμενα.

Κάποιοι από αυτούς προχώρησαν στην συγκρότηση της «Πρωτοβουλίας για την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. των μελών» (του Ν.Α.Ρ. ;).

Εκ νέου επιστρέφουν, καθώς και άλλοι, ως «….. - Σ».

Δεν προάγεται ούτε ο πολιτικός λόγος, ούτε καν το πολιτικό ήθος.

 

7. ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ;

 

Υπάρχει. Η Κ.Σ.Ε. πρέπει να εξετάσει σοβαρά το ενδεχόμενο να προταθούν πρόσωπα κοινής αποδοχής, ενταγμένοι η μη, εφόσον η πρότασή τους μπορεί να γίνει ομόφωνα, καθώς και η αποδοχή τους από τη συνδιάσκεψη, ώστε να αποφευχθεί η εκφυλιστική διαδικασία της εκλογής.

Αν αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί για το σύνολο των μελών της  Κ.Σ.Ε. η της Π.Σ.Ε., ας επιχειρηθεί για ένα μέρος τους.

Η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. έχει όφελος να εκλέγει και να προβάλλει πρόσωπα κοινής αποδοχής  (όχι μόνο ανένταχτοι, αλλά και ενταγμένοι π.χ. Α. Χάγιος, Π. Κωνσταντίνου, Π. Σωτήρης, Δ. Σαραφιανός κ.α.) και όχι να τα τραυματίζει, αναγκάζοντάς τα να δορυφοριοποιούνται στους μηχανισμούς ως αντίτιμο της συμμετοχής τους στην εσωτερική της ζωή, να χάνουν το κύρος τους και να «σχετικοποιούνται» μέσα και έξω από τις τάξεις της, εμπλεκόμενοι σε εσωτερικές της διαμάχες, ή αλλιώς να την εγκαταλείπουν. Εκτός εάν το επιδιώκει.

Αν αυτό δεν γίνει κατορθωτό, η επόμενη συνδιάσκεψη να εκλέξει όργανα με διαφάνεια (για να μην παριστάνει ο καθένας ότι θέλει και κρυφά να κάνει άλλα) και απλή αναλογική, συνεπώς :

Με φανερή ψηφοφορία (κάθε σύνεδρος θα περνάει από το μικρόφωνο και θα λέει ποιόν ψηφίζει), με ενιαίο ψηφοδέλτιο και με μονοσταυρία.

Προσυνδιασκεψιακά αλλά και μέσα στη συνδιάσκεψη θα πρέπει να διεξαχθεί η συζήτηση με τον χρόνο και τη βαρύτητα που αναλογεί στο ζήτημα και όχι με την επιπολαιότητα και την αυθαιρεσία που έγινε στη δεύτερη.

 

Αθήνα, 7-6-2013

Κώστας Παπαδάκης

Share it now!