Αποψεις

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν αντιμετωπίζει το εργατικό μαζικό κίνημα εργαλειακά ούτε στενά συνδικαλιστικά.

Μπροστά στην 6^η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε αυτή τη συγκυρία αποκάλυψης του καταστροφικού και δολοφονικού χαρακτήρα του σύγχρονου καπιταλισμού στην πολεμική εποχή του, ανοίγει για μια ακόμα φορά η συζήτηση για την ενότητα σε διάφορα επίπεδα, του μαζικού κινήματος, της αριστερής αντικαπιταλιστικής πτέρυγας, καθώς και της κοινής δράσης σε θεματικές πολιτικές πρωτοβουλίες. Μία τέτοια συζήτηση είναι όχι μόνο αναπόφευκτη αλλά και αναγκαία εφόσον σε κάθε φάση της ταξικής πάλης -οικονομικής και πολιτικής- αντιστοιχεί και μια επαναστατική τακτική ενότητας και συμμαχιών.

Η αποτυχία να εξαπλωθεί η επανάσταση πέρα από την Ρωσία το 1917 και οι ήττες του εργατικού κινήματος το 1918- 1919 (επαναστάσεις σε Αυστρία, Γερμανία, Ουγγαρία, απεργιακές κινητοποιήσεις σε Ιταλία, Τσεχοσλοβακία κλπ.) έδειξαν ότι οι κομμουνιστές έπρεπε να ξεχωρίσουν από τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, να πάψουν να αποτελούν απλά μια τάση στο εσωτερικό τους και να φτιάξουν τα δικά τους επαναστατικά κόμματα.

Πλέον οι «διεθνείς» εξελίξεις γίνονται πιο «εσωτερικές» από ποτέ. Εμπλεκόμαστε άμεσα σε αυτές, παράδειγμα Ουκρανία, Γάζα ή Ιράν. Οι επιπτώσεις γεγονότων σε μακρινά μέρη είναι εντελώς άμεσες, όπως για παράδειγμα η εκτίναξη των τιμών ενέργειας και ακρίβειας που εξανεμίζει τους μισθούς, εξ αιτίας -μεταξύ των άλλων- όχι μόνο του πολέμου στην Ουκρανία αλλά και της απόφασης της ΕΕ για το χρηματιστήριο ενέργειας. Ή ακόμη η μείωση κατά 28% των αγροτικών ενισχύσεων (περίπου 90 δις) λόγω μεταφοράς πόρων προς την πολεμική οικονομία που αποφάσισε η ΕΕ ή του δανείου ακόμη 90 δις που θα επωμιστούν οι λαοί της για να στηριχθεί ο Ζελένσκι στον πόλεμο στην Ουκρανία, για τον οποίο πόλεμο οι Μέρτς, Μακρόν, Στάρμερ, Μελόνι, κάνουν ευχέλαιο μη τυχόν και σταματήσει και πάνε στράφι οι πολεμικές επενδύσεις.