Όλοι οι αστέρες της αστικής πολιτικής σκηνής, οι γκαλοπατζήδες, οι αστοί δημοσιολόγοι κλπ, μέσα σε μία -100% προεκλογική περίοδο— βάζουν ένα ερώτημα από το πρωί μέχρι το βράδυ: Ποιος θα καρπωθεί τη λαϊκή δυσαρέσκεια; Εννοούν φυσικά στενά εκλογικά.

Θα την καρπωθούν οι επίδοξοι δελφίνοι, κληρονόμοι της κεντροδεξιάς παράταξης, Σαμαράδες, Σαλμάδες και λοιποί; Θα την καρπωθεί μήπως η δεξιά «σοσιαλδημοκρατία» με τη σημερινή της μουτσούνα των Τσίπρα- Ανδρουλάκη και λοιπά; Θα την καρπωθεί ο ρεφορμισμός του ΚΚΕ, που δεν τόλμησε να βάλει στο λαό το σύνθημα της πτώσης της κυβέρνησης (και κάθε αστικής κυβέρνησης φυσικά) όλα αυτά τα χρόνια;

Θα την καρπωθούν οι αστέρες της ακροδεξιάς; Ο παπατζής ο Βελόπουλος, ο οποίος μπορεί να λέει ό,τι παπατζιλίκια θέλει, αλλά σε όλες τις κρίσιμες κοινοβουλευτικές διαδικασίες είναι πάντα το δεκανίκι του Μητσοτάκη… Ή μήπως η Λατινοπούλου, η λαθροπατριώτισσα, η οποία μας έχει ταράξει στις πατριωτικές κορώνες και είναι στην ευρωομάδα του Σαλβίνι, του νοσταλγού του Μουσολίνι; Ή μήπως οι διάφορες περσόνες «κίνημα πέντε αστέρων αλλά ελληνικά» επί το δεξιότερον Καρυστιανού ή επί το «αριστερότερον» Κωνσταντοπούλου;

Τι είναι αυτή η λαϊκή δυσαρέσκεια για την οποία μας μιλάνε;

Η λαϊκή δυσαρέσκεια σύμφωνα με τους ίδιους  τους γκαλοπατζίδες – δημοσκόπηση της MRB, - δηλώνει ότι τα σημαντικότερα προβλήματα της χώρας κατά τους πολίτες είναι: 

Πληθωρισμός, ακρίβεια 49,5%, Υγεία-περίθαλψη 34,7%, μισθοί 33,5%, Διαφάνεια- διαφθορά 24,5%, Στεγαστικό, ύψος ενοικίων, υψηλές τιμές αγοράς κατοικίας 17,1%. 

Πουθενά δεν υπάρχει  καμία ανησυχία για τα λαθροπατριωτικά, εθνικιστικά και λοιπά που μας έχουνε ζαλίσει. Πουθενά δεν υπάρχει καμία ανησυχία για την άλλη πλευρά της ακροδεξιάς ατζέντας την οποία πάνε και προσκυνάνε όλοι: «τους λαθρομετανάστες που μας παίρνουν τις δουλειές και αυξάνουν την εγκληματικότητα». Αυτή είναι η λαϊκή δυσαρέσκεια όπως αποτυπώνεται στα στοιχεία αλλά και στην κοινωνία.

Αυτά βλέπουμε και ζούμε και με βάση αυτά πρέπει να τοποθετηθούμε. Είναι τα προβλήματα που απασχολούν τη λαϊκή πλειοψηφία, την εργατική τάξη και τη νεολαία στην πραγματικότητα και όχι την τεχνητή ατζέντα αποπροσανατολισμού του συστήματος.

Τι θέλουμε εμείς ως ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α πρώτα απ’ όλα από τη λαϊκή δυσαρέσκεια;

Θέλουμε   να την κάνουμε ψηφαλάκια; Να σηκώνεται ο λαός και η νεολαία μία Κυριακή κάθε τρία-τέσσερα χρόνια απ’ τον καναπέ, να πάει να ρίχνει ένα χαρτί σε ένα κουτί και μετά να ξανακάθεται στο καναπέ άλλα τρία-τέσσερα χρόνια; ΟΧΙ. Εμείς λέμε θαρρετά ότι το πρώτο που θέλουμε από αυτή τη λαϊκή δυσαρέσκεια είναι να τη μετατρέψουμε σε ένα ορμητικό ποτάμι εξέγερσης, εργατικού κινήματος πραγματικού, νεολαιίστικου κινήματος, που θα πλημμυρίσει τους δρόμους του αγώνα, για την ανατροπή τόσο της κυβέρνησης όσο και συνολικά της πολιτικής της, όσο και συνολικά του συστήματος. Ενός συστήματος της εργοδοτικής ασυδοσίας, της ταξικής καταπίεσης, της διάλυσης των δημοκρατικών δικαιωμάτων, της διάλυσης των κοινωνικών αγαθών, της ιδιωτικοποίησης των πάντων. Ενός συστήματος που κλέβει τις ζωές μας και τις ζωές των παιδιών μας. Αυτό θέλουμε εμείς πρώτα και κύρια απ’ τη λαϊκή δυσαρέσκεια.

Δεν θέλουμε και εκλογική ενίσχυση; Φυσικά θέλουμε. Δεν τη θέλουμε όμως για να μπούμε και εμείς να στρογγυλοκαθίσουμε στις καρεκλίτσες της Βουλής, σαν το Βαρουφάκη που λέει: «ελάτε όλοι μαζί να μπούμε στη Βουλή και μετά ας κάνει ο καθένας ότι θέλει». Μακριά από μας αυτές οι αντιλήψεις.

Εμείς θέλουμε ισχυρή επαναστατική αριστερά γιατί χρειάζεται για την επόμενη μέρα. Μια χρήσιμη αριστερά για το λαό. Που θα προβάλει ένα αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα σύγκρουσης με τη κυρίαρχη πολιτική στο σήμερα, που θα συμβάλλει στο άνοιγμα του δρόμου της ανατροπής του συστήματος που ρημάζει τις ζωές μας.

Μέσα σε αυτή τη ρευστή κατάσταση αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού που έχει στόχο την ενσωμάτωση της λαϊκής δυσαρέσκειας και τη πολιτική σταθερότητα για την εφαρμογή της αντιλαϊκής τους πολιτικής το μόνο χρήσιμο που μπορεί να κάνει η αριστερά είναι να τους αποσταθεροποιεί συνέχεια…καθόλη τη διάρκεια της βολικής τετράχρονης κοινοβουλευτικής θητείας (μισθοί, κρατικές χρηματοδοτήσεις , συντήρηση μηχανισμών κτλ)

Η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α μέσα σε αυτή τη μακρά προεκλογική περίοδο των γκάλοπ που αποτελούν μηχανισμό διαμόρφωσης εκλογικού αποτελέσματος, θα συνεχίσει να επικοινωνεί με τις διαθέσεις και την ασφυξία που νοιώθει ο κόσμος ενάντια στην κυβέρνηση, στην συναινετική αντιπολίτευση και τα προεκλογικά παζάρια.  Θα συμβάλλει στην ανάπτυξη αγώνων κόντρα στην εκλογική αναμονή για να επιταχυνθεί η πτώση της κυβέρνησης από τα κάτω και συνολικά της αντιλαϊκής πολιτικής μαζί με τους αντεργατικούς νόμους. Θα προσπαθήσει να βαθύνει πολιτικά και αγωνιστικά την αντίδραση στη κυρίαρχη πολιτική συμβάλλοντας στη μετατροπή της σε ρεύμα αντικαπιταλιστικής ανατροπής και όχι σε πεδίο εξαγωγής συμπερασμάτων και κοινοβουλευτικής εξαργύρωσης.

Η ενίσχυση της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α θα συμβάλλει στην αναγκαία όσο ποτέ πορεία συγκρότησης ενός μαζικού ενωτικού πόλου της ανεξάρτητης αντικαπιταλιστικής αριστεράς στη κοινωνία .

Ενός πόλου που θα στοχεύει να ανατρέψει τους κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς, να μπει σφήνα στην αντιδραστική αναδιάρθρωση του αστικού πολιτικού συστήματος. Να παλέψει ενάντια στην πολεμική οικονομία, τα αντιλαϊκά σύμφωνα σταθερότητας της ΕΕ, με στόχο να υπάρξουν άμεσα ρήγματα, καθυστερήσεις και τελικά ανατροπή της πολιτικής του κεφαλαίου και όχι αλλαγή διαχειριστή χωρίς αλλαγή πολιτικής.

Σε αυτή τη βάση η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α καταθέτει πολιτική πρόταση προς τους αγωνιστές και αγωνίστριες αλλά και τις οργανωμένες δυνάμεις της μαχόμενης, ανατρεπτικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς, όλους όσους παλέψαμε μαζί τα προηγούμενα χρόνια στα κρίσιμα μέτωπα. Για μια κοινή πολιτική παρέμβαση, για μια προωθητική ανατρεπτική ενωτική παρέμβαση στη βάση των αναγκαίων πολιτικών στόχων και με σαφή ανεξαρτησία από τη διαχειριστική φιλοΕΕ και φιλονατοική αριστερά.

Για να διαμορφωθεί και να δυναμώσει η αντικαπιταλιστική εναλλακτική απέναντι στην κυβέρνηση, το σάπιο πολιτικό σύστημα και την καπιταλιστική εκμετάλλευση. Για να ενισχυθεί η αντιπολεμική-αντιιμπεριαλιστική-αντικαπιταλιστική πάλη της εργατικής τάξης και των λαών που μπορεί να σώσει την ανθρωπότητα από τον πόλεμο. Για να φέρουμε στο προσκήνιο την αναγκαιότητα και τη δυνατότητα της επαναστατικής αλλαγής αυτού του βάρβαρου κόσμου, της εξουσίας των εργαζομένων, και μιας σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής κοινωνίας.

Αυτή η πρόταση έχει δοκιμαστεί σε κρίσιμα μέτωπα της περιόδου όπως είναι ο πόλεμος, σε εκλογές συνδικάτων και συλλόγων και μπορεί να «περπατήσει» και στις εκλογές όποτε αυτές γίνουν. Όπου έγιναν τέτοιες επιλογές (παραμερίζοντας μικροκομματικές ιδιοκτησιακές λογικές) φάνηκε ότι το ρεύμα αυτό υπάρχει στην κοινωνία και είναι ικανό να δίνει και να κερδίζει μάχες.

Νάνος Βαγγέλης μισθωτός γεωπόνος

μέλος του Συντονιστικού της Τοπικής Επιτροπής Πρέβεζας

της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α (ΑΝΤικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή)