Και απο τα 3 κειμενα(θεσεις, ΣΕΚ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ αντικαπιταλιστική, επαναστατική) απουσιάζει ενας   λόγος γεμάτος πάθος, ανατρεπτική πνοή και μεσσιανικη επαναστατική προοπτική. Προσοχή δεν αναφέρομαι σε ενα λόγο γεμάτο επαναστατικους βερμπαλισμους αλλά σε μια γλωσσική "μορφή ζωής" που θα πείθει ότι τα πιστεύει αυτά που λέει και που θα εμπνέει. Θα εμπνέει την συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού λαού που έχει χάσει την πίστη του στους πολιτικούς και την πολιτική και "γοητευετε" από τον συστημικα αντισυστημικο λόγο της ακραδεξιας.

Επίσης απουσιάζει μια λαϊκή ανατρεπτική ρεαλιστικοτητα σε μια αντικαπιταλιστικη κατεύθυνση που θα έθετε σε μια σημερινή φάση την προοπτική της κατακτησης της εξουσίας από τους εργαζόμενους. Εννοώ την κατάκτηση της εξουσίας με οποιοδήποτε τρόπο και σε οποιαδήποτε επίπεδο. 

Ο παραπάνω γλωσσοσυστημικος φορμαλισμός των κειμένων δεν είναι μόνο αποτελέσματα των πολιτικών και ιδεολογικων δογματισμων των επιμέρους συλλογικοτήτων της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α αλλά μάλλον η απουσία πραγματικής πίστης σε αυτο που πρεσβεύουν, σε αυτό που υποστηρίζουν. Και δεν αναφέρομαι σε μια τυπική ρασιοναλιστικη πίστη αλλα σε μια ουσιοκρατικη πίστη /απόφαση που θα μας μετέτρεπε ακόμη και σε μάρτυρες της επαναστατικης μας βούλησης. Γιατί όπως και να το κάνουμε η επανάσταση δεν είναι μια διαδικασία ορθολογιστικης προσαρμογής, αλλά μια διαλεκτική διαδικασία υπέρβασης του ιρασιοναλισμου και του ιρασιοναλισμου. Μιλάμε με θαυμασμό για τους 200 εκτελεσμενους κομμουνιστες(όλων των απόψεων) της Καισαριανής αλλά πόσοι και πόσες από εμας θα πηγαίναμε για εκτέλεση με τόση χαρά σαν να πηγαίναμε σε εκδρομή. Και το μεγαλείο αυτων των ανθρώπων είναι ακομη μεγαλύτερο καθώς δεν ειναι Ιρανοί σιιτες που πιστεύουν στην μεταθανάτια ζωη αλλά στην πλειοψηφία τους άθεοι κομμουνιστές.

Η εν λόγω απουσίας αυτής της τυπικά ανορθολογικης πίστης είναι εκτός των άλλων αποτέλεσμα μιας εποχής πολεμων, ιμπεριαλιστικης, ολοκληρωτικα(τεχνικά) καπιταλιστικης κυριαρχίας και απομαυγευσης αλλά όχι επαναστασεων. Πάρα μόνο  κοινωνικων, ατομικων, συλλογικων, ταξικών, εθνικων, θρησκευτικων εξεγέρσεων

 ή και πολυμορφων και πολυδιαστατων αντιστάσεων.

Το επαναστατικό Κομμουνιστικο κίνημα και η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α ως τμημα χρειάζεται μια επανεκκίνηση η οποία θα πατήσει, θα κολυμπήσει μεσα σε αυτές τις εξεγέρσεις και τις αντιστάσεις για να επαναθελιωσει το κομμουνιστικό προταγμα της εποχής μας.

Ναι καταλαβαίνω βαρύ το φορτίο για την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α για αυτό το λόγο στις σημερινές συνθήκες ας κάνει λίγα βήματα πισω για να ετοιμαστεί για το άλμα.

Να σε τι αναφέρομαι : Είναι σωστή η ομογενοποιηση των τακτικων και των στρατηγικων αλλά πολύ σωστά αυτο προϋποθέτει να μετατραπεί η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α σε ένα αντικαπιταλιστικο κομμα. Και αυτό δεν το θέλει ούτε η κομμουνιστική απελευθέρωση, ούτε το ΣΕΚ.

Ως  αντικαπιταλιστικο μέτωπο είναι σωστότερο να δοκιμαστούν οι ασυμμετριες  των τακτικων σε μια γραμμη  συπληρωματικοτητας και όχι σε μια ανταγωνιστικη κατεύθυνση. Στο βαθμό που υφίστανται ανταγωνιστικες τακτικές τότε εμφανίζονται συμπτώματα διάλυσης και αποσαθρωσης. Κάτι που ξενερώνει  τις πλατιές λαϊκές μαζες, ειδικά αυτές που δεν καλύπτονται από καμιά πολιτική δύναμη, πάρα το γεγονός της συμπάθειας που έχει η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

Κατα συνέπεια αποτελεί αναγκαιότητα η ύπαρξη μιας ουσιαστικής δημοκρατικής λειτουργίας της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α απο την κορυφή εως την βάση.     Ετσι ώστε να έχει λόγο στην παραγωγη πολιτικη γραμμής και κυρίως στην πολιτική δράση.

Έχουν δίκαιο αυτές οι δυνάμεις που υποστηρίζουν πως η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α δεν πρέπει θετικά ή αρνητικά να ετεροκαθοριζεται από άλλες δυνάμεις. Είτε αυτη ειναι η νεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατια, είτε η "κομμουνιστική" σοσιαλδημοκρατία, είτε οι υπόλοιπες ακροαριστερες συλλογικότητες.

Με τις τελευταίες πρέπει να γίνει μια τιμια συζήτηση να ενταχθούν στην ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α ή να δομηθεί ενα ενιαίο μέτωπο με αυτές στο μαζικό κίνημα. Με τις άλλες δεν χρειάζεται καμία επαφή σε οποιοδήποτε επίπεδο, ούτε καν στο μαζικό κίνημα. Είτε γιατί αποτελουν ανταγωνιστικα σχέδια, είτε γιατί αρνούνται την οποιαδήποτε επαφή και σχέση με μας, δεν μας θέλουν και δεν μας αγαπούν.

Συνολικοτερα χρειάζεται μια βαθιά και ανοικτή συζήτηση για την χρησιμοποιηση του όπλου του ενιαίου μετώπου. Το τελευταίο δεν μπορεί παρα να είναι μαχόμενο συγκρουσιακο, λαϊκό και ταξικο και κατά βάση "από τα κάτω".

Επαναλαμβάνω : ο κοινωνικός πόλεμος θα κριθεί στο που θα κινηθούν πολιτικα, στο ποιος θα ηγεμονευσει πολιτικά στις πλατιές λαϊκές μάζες οι οποίες δεν καλύπτονται πολιτικά από κανεναν.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΡΓΥΡΟΣ
ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ.