ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Μπροστά στα ιστορικά καθήκοντα είναι δυνατή η αλλαγή παραδείγματος;

 

Υπέροχη κατάσταση…

Η 6^η συνδιάσκεψη θα πραγματοποιηθεί σε μια περίοδο στην οποία οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επιχειρούν να καθυποτάξουν τον ηγέτη του άξονα της αντιιμπεριαλιστικής αντίστασης, το Ιράν.

Ο Μάο έλεγε «μεγάλη αναταραχή, υπέροχη κατάσταση». Κατά συνέπεια, δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη συγκυρία όχι μόνο για τη ριζική επανεκκίνηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά για μια πραγματική επαναθεμελίωσή της. Αρκεί βέβαια να το επιθυμούν οι πολιτικές συλλογικότητές της και να μην ρουτινιάζουν στα πλαίσια των δογματικών «μορφών ζωής» τους.

Διαλεκτική αναγκαιότητα.

Σύντροφοι και συντρόφισσες, να μου επιτρέψετε στο παρακάτω κείμενο μια γλωσσοσυστημική και φιλοσοφική κριτική.

Το γεγονός πως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ -παρά τα σοβαρά προβλήματά της- όχι μόνο αντέχει αλλά και σε έναν βαθμό παράγει πολιτική γραμμή, ανεξάρτητα από το γεγονός πως δεν την αναπτύσσει ούτε την γειώνει, δείχνει τη δυναμική της διαλεκτικής αναγκαιότητας της ενότητας του αντικαπιταλιστικού πόλου.

Είναι φανερό ότι  σε ένα μεγάλο βαθμό οι δυό μεγάλες δυνάμεις της σέρνονται πίσω από αυτή την  διαλεκτική αναγκαιότητα , επιχειρώντας όμως να την προσαρμόσουν στα μέτρα τους.

Αντίθετα η εν λόγω διαλεκτική αναγκαιότητα δύναται και πρέπει να οδηγήσει στην δημιουργία ενός αντικαπιταλιστικού κόμματος, μετώπου και κοινότητας. Προσοχή όχι στην δημιουργία μιας ακόμη συλλογικότητας της άκρας αριστεράς, αλλά στην παραγωγή μιας πρότυπης δημοκρατικής, πολιτικής , κοινωνικής , οικονομικής και στο βάθος και στρατιωτικής αντικαπιταλιστικής κοινότητας. Παραδείγματα μπορούμε  να δούμε στο αντικαπιταλιστικό ρεύμα των Ζαπατίστας αλλά και στους αντιιμπεριαλιστές της Χεζμπολά.

Βέβαια κάποιοι θα πουν διαφορετικές συνθήκες και διαφορετική κοινωνική διάρθρωση .

 Θα συμφωνήσω απολύτως. Για αυτό το λόγο χρειάζεται  να αναλύσουμε τις Ελληνικές συνθήκες και να κτίσουμε με βάση  τις εν λόγω συνθήκες και τις πραγματικές δυνατότητες.

Αναφέρομαι σε μια διαδικασία που δεν θα είναι μόνο μια παράλληλη αντιεξουσία(όπως οι Ζαπατίστας) ή μια δύναμη αντίστασης(όπως η Χεζμπολά). Θα είναι μια καθολική  δύναμη/εξουσία που θα επιχειρεί να πάει τα πράγματα στο τέρμα, σε μια λεύτερη πανανθρώπινη κοινωνία.

Γνωρίζω πολύ καλά πως η εν λόγω θέση βρίσκεται μακριά από τις τοποθετήσεις των συλογικοτήτων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όμως πιστεύω ότι συνιστά μια πραγματική προοπτική επαναστατικής επαναθεμελίωσης η οποία θα συγκροτούσε  ένα πραγματικό αντίπαλο δέος.

Η επαναστατική πίστη ως «μορφή ζωής».

Αν δούμε και τα 3 κείμενα (θέσεις, ΣΕΚ, Πρωτοβουλία για μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ αντικαπιταλιστική και επαναστατική) απουσιάζει ένας λόγος γεμάτος πάθος, ανατρεπτική πνοή και “μεσσιανική” επαναστατική προοπτική. Προσοχή, δεν αναφέρομαι σε έναν λόγο γεμάτο επαναστατικούς βερμπαλισμούς, αλλά σε μια γλωσσική «μορφή ζωής» που θα πείθει ότι πιστεύει αυτά που υποστηρίζει. Γιατί μόνο έτσι θα εμπνεύσει την συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού που έχει χάσει την πίστη του στους πολιτικούς και την πολιτική και «γοητεύεται» από τον συστημικά αντισυστημικό λόγο της ακροδεξιάς.

Επίσης απουσιάζει μια λαϊκή ανατρεπτική ρεαλιστικότητα σε μια αντικαπιταλιστική κατεύθυνση που θα έθετε στην σημερινή συγκυρία  την προοπτική της κατάκτησης της εξουσίας από τους εργαζόμενους. Εννοώ την κατάκτηση της εξουσίας με οποιοδήποτε τρόπο και σε οποιοδήποτε επίπεδο.

Ο παραπάνω γλωσσοσυστημικός φορμαλισμός των κειμένων δεν   είναι τόσο ή  μόνο το  αποτέλεσμα των πολιτικών και ιδεολογικών αφηγήσεων  των επιμέρους συλλογικοτήτων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά μάλλον η απουσία πραγματικής πίστης σε αυτό που  υποστηρίζουν. Και δεν αναφέρομαι σε μια τυπική ρασιοναλιστική πίστη ,αλλά σε μια ουσιοκρατική/οντολογική  πίστη /απόφαση που θα μας μετέτρεπε ακόμη και σε μάρτυρες της επαναστατικής βούλησης.

Γιατί όπως και να το κάνουμε η επανάσταση δεν είναι μια διαδικασία ορθολογιστικής προσαρμογής, αλλά μια διαλεκτική διαδικασία υπέρβασης του ιρασιοναλισμού και του ρασιοναλισμού.

 Μιλάμε με θαυμασμό για τους 200 εκτελεσμένους κομμουνιστές(όλων των απόψεων) της Καισαριανής αλλά πόσοι και πόσες από εμάς θα πηγαίναμε για εκτέλεση με τόση χαρά σαν να πηγαίναμε σε εκδρομή;

 Και το μεγαλείο ή δύναμη αυτών των ανθρώπων είναι τεράστιο. Καθώς δεν ειναι Ιρανοί σιίτες που πιστεύουν στην μεταθανάτια ζωή ,αλλά είναι στην πλειοψηφία τους άθεοι κομμουνιστές. Οι οποίοι με χαρά πήγαιναν στο θυσιαστήριο υπερασπίζοντας τον αγώνα για μια καλύτερη κοινωνία που  δεν θα ζούσαν. Θυσιάζοντας την ατομικότητα τους και την ζωή τους  στο συλλογικό καλό.

Είναι φανερό πως στις σημερινές συνθήκες - ιδιαίτερα στο δυτικο κόσμο και στην Ελλάδα- η παραπάνω πίστη απουσιάζει.

Αποτέλεσμα : Α)Της ιστορικής καπιταλιστικής παρακμής , μιας εποχής πολέμων, ιμπεριαλιστικής, ολοκληρωτικά(τεχνικά/ τεχνολογικά) καπιταλιστικής κυριαρχίας και αλλοτριωμένης πολιτισμικής και ανθρωποκεντρικής  απομάγευσης.

Β) Μιας εποχής   κοινωνικών, ατομικών, συλλογικών, ταξικών, εθνικών, θρησκευτικών εξεγέρσεων και πολύμορφων και πολυδιάστατων αντιστάσεων. Γ) Μιας εποχής όπου απουσιάζει η επαναστατική προοπτική και κατά συνέπεια είναι μια εποχή ιμπεριαλιστών  πολέμων όχι όμως και κοινωνικών  επαναστάσεων.

Η ευθύνη.

Αποτελεί ευθύνη του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος και κατά συνέπεια και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να “κολυμπήσει” μέσα σε αυτές τις εξεγέρσεις και τις αντιστάσεις , όπως το ψάρι στο νερό, για να επαναθεμελιώσει την  κομμουνιστική προοπτική  της εποχής μας.

Βαρύ το φορτίο για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ  για αυτό το λόγο στις σημερινές συνθήκες είναι ίσως αναγκαίο να κάνει λίγα βήματα πίσω για να ετοιμαστεί για το άλμα. Και εδώ θα πρέπει να γίνει μια σοβαρή και κυρίως ανοικτόμυαλη συζήτηση.

 Είναι σωστή η ομογενοποίηση των πολιτικών  τακτικών και των στρατηγικών. Μόνο που αυτό  προϋποθέτει  την μετατροπή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε ένα  αντικαπιταλιστικό κόμμα. Και αυτό στις υπάρχουσες συνθήκες δεν το επιθυμεί ούτε η Κομμουνιστική Απελευθέρωση, ούτε και  το ΣΕΚ.

Ως  αντικαπιταλιστικό μέτωπο είναι σωστότερο να δοκιμαστούν οι ασυμμετρίες  των τακτικών σε μια γραμμή  συμπληρωματικότητας και όχι σε μια αντιθετική και ανταγωνιστική κατεύθυνση.

Στο  βαθμό που υφίστανται ανταγωνιστικές τακτικές τότε εμφανίζονται συμπτώματα διάλυσης και αποσάθρωσης. Ένα γεγονός  που “ξενερώνει”  τις πλατιές λαϊκές μάζες , πάρα την συμπάθεια που έχει ακόμη η  ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

 Η επιλογή των συμπληρωματικών ασύμμετρων τακτικών προσφέρει την δυνατότητα μιας πιο μαζικής και πιο πλατιάς απεύθυνσης που καλύπτει ευρύτερα λαϊκά και  εργατικά στρώματα.

Αποτελεί αναγκαιότητα η ύπαρξη μιας ουσιαστικής δημοκρατικής λειτουργίας της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α από την κορυφή έως την βάση.     Έτσι ώστε το σύνολο της να έχει λόγο στην παραγωγή πολιτικής γραμμής και κυρίως στην πολιτική δράση.

Ενιαίο μέτωπο.

Έχουν δίκαιο αυτές οι δυνάμεις που υποστηρίζουν ότι  η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν πρέπει θετικά ή αρνητικά να ετεροκαθορίζεται από άλλες δυνάμεις. Είτε αυτή είναι η νυν νεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία, είτε η «κομμουνιστική»  σοσιαλδημοκρατία, είτε οι υπόλοιπες αριστερές  ακροαριστερές  συλλογικότητες.

Με τις τελευταίες πρέπει να γίνει μια τίμια συζήτηση να ενταχθούν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ διευρύνοντας το μέτωπο ή  να δομηθεί ένα ενιαίο μέτωπο  στο μαζικό κίνημα ή (και) σε μια εκλογική κατεύθυνση.   

 Με τις άλλες δεν χρειάζεται καμία επαφή σε οποιοδήποτε επίπεδο, ούτε καν στο μαζικό κίνημα. Είτε γιατί αποτελούν ανταγωνιστικά σχέδια, είτε γιατί αρνούνται την οποιαδήποτε επαφή και σχέση με μας, δεν μας θέλουν και δεν μας αγαπούν.

Ο Ψυρούκης στην εποχή του μίλησε για την διαλεκτική της ενότητας και διαχωρισμού μεταξύ της ανοδικής επαναστατικής τάσης και της καθοδικής αντεπαναστατικής τάσης. Κάτι που νομίζω ότι πρέπει να το μετρήσουμε με σοβαρότητα όσο αφορα τις σχέσεις μας με την υπόλοιπη  αριστερά και τις μορφές της σοσιαλδημοκρατίας.

Χρειάζεται μια βαθιά και ανοικτή συζήτηση για το όπλο  του ενιαίου μετώπου. Και σε αυτό υπάρχουν σημαντικές διαφωνίες μεταξύ των δυνάμεων.

Το ενιαίο μέτωπο δεν μπορεί παρά να είναι ανοικτό και πλουραλιστικό , λαϊκό , εργατικό, ταξικό, μαχόμενο και συγκρουσιακό.  Ενιαίο μέτωπο με δυνάμεις που έχουν ως στόχο την μάχη και την σύγκρουση με τους ταξικούς και πολιτικούς αντιπάλους, τις ΗΠΑ, την ΕΕ και το παγκόσμιο κεφάλαιο.

Το στοίχημα.

Ο κοινωνικός πόλεμος θα κριθεί στο ποιός θα ηγεμονεύσει πολιτικά στις πλατιές λαϊκές μάζες οι οποίες σήμερα  δεν καλύπτονται πολιτικά από κανέναν.

Θα ηγεμονεύσουν οι αστικές δυνάμεις, η άκρα δεξιά, ο ρεφορμισμός της «κομμουνιστικής» σοσιαλδημοκρατίας ή ο επαναστατικός αντικαπιταλιστικός δρόμος;

Για αυτό το λόγο δεν χρειάζεται ούτε ο σεχταρισμός, ούτε όμως και ο συμφιλιωτισμός. Παρά μόνο η ανοικτή μαζική εργατοδημοκρατική παρουσία, δράση και παρέμβαση.

Ανοικτό στις μάζες και στις δυνάμεις οι οποίες αγωνίζονται να φτάσουν τα γεγονότα στο τέρμα.

Στην οικοδόμηση μιας πραγματικής σοσιαλιστικής δημοκρατίας με ταξική και λαϊκή  αυτοργάνωση/αυτοδιοίκηση, προλεταριακή αυτοδιεύθυνση, σε ισοροπία με την τεχνική, την παραγωγή και την φύση.

Δημήτριος Αργυρός

ΑΝΤΑΡΣΥΑ Ιωαννίνων.